Participatie

Vrijwilligers
foto van meisje die naar haar telefoon wijst

Corona-update: ‘Verschuil je niet achter je telefoon’

Bijna 70 opbouwwerkers bespraken afgelopen donderdag online de invloed van corona op hun werk. Krachtproef, het kennisplatform van opbouwwerkers, initieerde het gesprek. ‘Je kunt nu al zeggen dat mensen meer solidair zijn dan we als samenleving een maand geleden dachten.’
Participatie

Investeren in banen voor mensen met een kwetsbare arbeidsmarktpositie

Voor lager opgeleiden met een kwetsbare arbeidsmarktpositie is het moeilijk om aan werk te komen en om werk te behouden. Werkgevers kunnen daar wat aan doen door banen te creëren die speciaal voor deze groep zijn bedoeld, baancreatie dus. Zowel de mensen in kwestie als bedrijven hebben er voordeel bij.
Participatie

Werkgevers ervaren: baancreatie kan áltijd en levert veel op

Er zijn meer geschikte banen nodig voor mensen met een kwetsbare arbeidsmarktpositie. Via baancreatie kunnen werkgevers zorgen voor geschikte banen, maar dat gebeurt relatief weinig. Toch is er latente vraag bij werkgevers. Om die te stimuleren is onder andere een vraaggerichte benadering van werkgevers nodig, met kennis over alle mogelijkheden.

Leve de Dinges, de professional voor alle ontembare problemen

Het gaat niet goed met de arbeidsintegratie van langdurig werkzoekenden en mensen met een arbeidsbeperking. Het lijkt erop dat iedereen naar elkaar zit te kijken en wijzen voor het verder brengen van de inclusieve arbeidsmarkt. Wie staat er op om dit te doorbreken? Dat is de zogenoemde Dinges, zoals blijkt uit onderzoek naar succesvolle re-integratiepraktijken.
Participatie

Met sociale werkbedrijven naar een inclusieve arbeidsmarkt

Iedereen aan het werk op een inclusieve arbeidsmarkt. Dat was het doel van de Participatiewet die in 2015 van kracht werd. De sociale werkbedrijven waren tot de introductie van de Participatiewet dé werkgever voor mensen met een beperking. Inmiddels bedienen ze alle doelgroepen van de Participatiewet.

Naar een reëel perspectief op zelfredzaamheid en re-integratie

In dit essay gaan we in op zogeheten 'rechtvaardige' re-integratie. Op basis van ervaringskennis laten we zien dat levenskansen, levensrisico's en praktische mogelijkheden om een nieuwe start te maken niet gelijk verdeeld zijn. Er kan dan ook niet a-priori van zelfredzaamheid worden uitgegaan. Toch gebeurt dit vaak, met schade voor werkzoekenden tot gevolg.
Participatie

Ex-gedetineerden treffen (on)zichtbare tralies

Terwijl steeds meer werkgevers schreeuwen om personeel, worden ex-gedetineerden stelselmatig uitgesloten op de arbeidsmarkt. Werkgevers hebben vooroordelen. Om ex-gevangenen effectiever naar werk te begeleiden moeten werkbemiddelaars en re-integratieconsulenten de drempels kennen die werkgevers ervaren.
Participatie

‘Sociaal netwerk is uiteindelijk belangrijker dan een therapeut’

Professionals moeten zich richten op verbetering van het leven van mensen door een sociaal netwerk te realiseren. Dat stelt Pieterjan van Delden, programmaleider in het sociaal domein. Hij heeft er een boek over geschreven: “Marginalisatie, meedoen in een complexe samenleving”. ‘Mensen die worden uitgesloten missen of verliezen hun sociale netwerk.’
Participatie

Wonen met beperking: gemis aan sociale contacten

Mensen met een fysieke of verstandelijke beperking willen graag zelfstandig wonen, maar dat blijkt soms lastig omdat er te weinig aanpassingen aan de woning en te weinig begeleiding is. Ook vinden veel mensen dat ze te weinig sociale contacten in de wijk hebben.
Participatie
Anne-Marie van Bergen, senior adviseur Movisie.

Blog: Een buurt voor iedereen is een verantwoordelijkheid voor ons allen

Het aantal daklozen blijft stijgen, mensen zijn genoodzaakt te verhuizen door pesterijen en huurderverenigingen willen niet nog meer ‘probleemgevallen’ in de flat. Anne-Marie van Bergen onderzoekt de vraag: Hoe zorgen we ervoor dat iedereen zijn plekje kan krijgen in onze samenleving?

Over participatie

Wat is de Participatiewet?

Iedereen die kan werken, maar die het zonder ondersteuning niet redt op de arbeidsmarkt, valt sinds 1 januari 2015 onder de Participatiewet. Doel van deze wet is dat meer mensen, ook mensen met een arbeidsbeperking, werk vinden. In de Participatiewet wet zijn de voormalige Wet sociale werkvoorziening, de Wet werk en bijstand en de Wajong samengevoegd. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van de Participatiewet.

Lees meer

Sinds de invoering van de Participatiewet op 1 januari 2015 zijn gemeenten verantwoordelijk om mensen die ondersteuning nodig hebben, aan de slag te krijgen op de arbeidsmarkt. Om dit te kunnen realiseren, zijn er in de wet een aantal instrumenten opgenomen die gemeenten moeten helpen zoals loonkostensubsidie en beschut werk. Naast het bieden van ondersteuning die gericht is op arbeidsinschakeling, hebben gemeenten ook de taak om inwoners die onder de Participatiewet vallen, wanneer dat nodig blijkt, inkomensondersteuning te bieden. Gemeenten bepalen zelf welke inwoners voor welke vorm van ondersteuning in aanmerking komen.

Om daadwerkelijk te zorgen dat mensen die ondersteuning nodig hebben in dienst genomen worden door een werkgever, kunnen gemeenten werkgevers een loonkostensubsidie verstrekken. Deze subsidie kan uitgekeerd worden als een werkgever iemand in dienst neemt die per uur niet volledig productief zijn en daardoor eigenlijk niet het wettelijk minimum loon kunnen verdienen.

Beschut werk en banenafspraak

Een ander onderdeel van de Participatiewet is de opbouw van beschut werk. Beschut werk is bedoeld voor mensen die zo veel begeleiding nodig hebben op hun werkplek (bijvoorbeeld door hun lichamelijke of psychische beperking) dat het niet realistisch is om van een reguliere werkgever te verwachten dat hij hen in dienst neemt. Daarom is er vanuit het rijk budget beschikbaar gesteld om in totaal 30.000 beschutte werkplekken te realiseren. Dit gaat echter nog niet zo voorspoedig als gehoopt. Zo was er in 2015 bijvoorbeeld budget om 1600 plekken te realiseren, uiteindelijk zijn dat er maar 44 geworden. De Tweede Kamer heeft daarom vastgesteld dat gemeenten vanaf 1 januari 2017 verplicht zijn om beschut werk aan te gaan bieden. Binnen vijf jaar moeten de plekken die in 2015 en 2016 niet gerealiseerd werden, alsnog beschikbaar komen. Het totaal van 30.000 plekken moet in 2048 gehaald zijn.

En dan is er nog de banenafspraak. In 2013 is, in het sociaal akkoord, afgesproken dat werkgevers voor 2026 stapsgewijs 100.000 extra banen creëren voor mensen met een ziekte of een handicap. De overheid creëert daar bovenop ook 25.000 banen. Deze banenafspraak staat los van het bieden van beschut werk. Wanneer de doelstellingen van de banenafspraak niet gehaald worden, kan er een dwingend quotum afgesproken worden. Dat quotum houdt in dat op termijn elke werkgever met 25 en meer werknemers een formele verplichting krijgt arbeidsplaatsen open te stellen aan mensen met een arbeidsbeperking en moet betalen voor niet vervulde plekken.

Tegenprestatie en basisinkomen

Naast regels, subsidiemogelijkheden en afspraken voor en met werkgevers, zijn er in de Particpatiewet ook verplichtingen opgenomen voor burgers. Eén van die verplichtingen is de tegenprestatie naar vermogen. Dit betekent dat gemeenten inwoners die een bijstandsuitkering ontvangen, kunnen verplichten hier een tegenprestatie voor te leveren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het verplicht uitvoeren van vrijwilligerswerk. De enige voorwaarden die het rijk stelt aan de tegenprestatie, is dat de tegenprestatie het re-integratiebeleid niet mag doorkruisen en dat er geen tegenprestatie gevraagd mag worden van alleenstaande ouders die de volledige zorg hebben voor één of meer kinderen tot vijf jaar.

Om na te gaan of mensen met een bijstandsuitkering sneller uitstromen naar werk en daardoor dus minder (lang) afhankelijk zijn van een uitkering, wordt er nu in verschillende gemeenten getest of een basisinkomen zou werken. Er zijn hiervoor verschillende experimenten in gang. Vanuit het rijk wordt een experiment gesubsidieerd. In dit experiment mogen bijstandsgerechtigden deelnemen op vrijwillige basis en worden ze ingedeeld in drie groepen: een ontheffings-, een intensiverings- en een vrijlatingsgroep. Op die manier kunnen gemeenten testen hoe gedrag van bijstandsgerechtigden verandert naarmate ze meer of minder verplichtingen krijgen en wel of geen geld mogen bijverdienen naast hun uitkering. Een aantal gemeenten, zoals Terneuzen en Zwolle, die dit experiment te ingewikkeld vinden, ontwikkelen zelf experimenten waarbij de regeldrang minder hoog is.

Uitgelicht congres

Congres Wijkteams 2020

ReeHorst

Congres Armoede en Schulden

ReeHorst

Congres Sociale Uitsluiting

ReeHorst