Ik had het allemaal zo goed gepland. Op maandag zouden mijn man Willem en ik met de Thalys en de tgv naar Zuid-Frankrijk gaan, naar vrienden, en op zaterdagochtend vroeg zouden we terugkeren, precies op tijd om in de namiddag het zorgstokje weer over te nemen van Hanno, mijn ex-man.
Het leven kwam ertussen, of specifieker: corona. De woensdag voor vertrek kreeg ik keelpijn en een dag later zag ik twee streepjes op de test. Burgerlijk ongehoorzaam dacht ik nog even een dagje van de quarantaine af te smokkelen, maar in het weekend voelde ik me zo beroerd, dat Willem en ik de knoop doorhakten: we bleven thuis. En Yaël bleef dus bij Hanno. We videobelden over haar wel en wee en ik voelde me
