Onlangs ben ik met mijn gezin verhuisd. Een periode die je goed voorbereidt. Wat moet er allemaal gebeuren aan klussen, wanneer ga je wat doen, wie kun je waar voor vragen en hoeveel geld heb je om te investeren? Op basis van deze vragen maak je een planning en begroting. Voor een verhuizing van een gezin binnen dezelfde woonplaats is dat nog goed te overzien. Toch is verhuizen een van de grotere stressfactoren in het leven. Tijdens deze periode maakte ik de vergelijking met de ‘verhuizing’ van het sociaal domein. Die verhuizing is al weer een paar jaar geleden, maar veel dozen staan nog in de kamer en de inrichting is nog niet klaar.

In een ander tijdperk, dat van de Algemene Bijstandswet en de Wet Werk en Bijstand, konden brieven van de Amsterdamse sociale dienst hard aan komen bij de klanten. Sinds een paar jaar kiest de gemeente voor een meer klantvriendelijke toonzetting. Amsterdam heeft lang geworsteld met de juiste toon en terminologie. Dat begint al bij de naam van de gemeentelijke dienst zelf. Tot 2004 deed men bij de gemeente niet moeilijk en heette de sociale dienst gewoon Sociale Dienst, in de volksmond liefkozend afgekort tot ‘de soos’. Iedereen wist wat je er mee bedoelde.

Wetgever, bestuurders, gemeenten, organisaties en professionals: ze beogen met hun beleid en uitvoering allemaal de bescherming van het kind. Maar in de praktijk leidt het juist vaak tot verergering van de problemen. Door beter aan te sluiten op de dagelijkse praktijk van het kind en de oorzaak van zijn problemen, kan de druk op het gemeentebudget, het zorgstelsel en het juridisch bestel omlaag. Dat is goed voor het welzijn van het kind, en uiteindelijk ook voor de belastingbetaler.

Ongeveer anderhalf jaar geleden deed ik in een interview in Sociaal Bestek de oproep om haast te maken met de invoering van de Wet verplichte ggz (Wvggz). Het is naar mijn idee een belangrijke schakel voor een succesvolle aanpak van de problematiek van personen met verward gedrag.