Wisselcolumn: De paradox binnen het Jeugd- en Rechtsbeschermingsbeleid

Wetgever, bestuurders, gemeenten, organisaties en professionals: ze beogen met hun beleid en uitvoering allemaal de bescherming van het kind. Maar in de praktijk leidt het juist vaak tot verergering van de problemen. Door beter aan te sluiten op de dagelijkse praktijk van het kind en de oorzaak van zijn problemen, kan de druk op het gemeentebudget, het zorgstelsel en het juridisch bestel omlaag. Dat is goed voor het welzijn van het kind, en uiteindelijk ook voor de belastingbetaler.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

In de Nederlandse samenleving benaderen we altijd het kind én zijn ouders. Dat uitgangspunt is uitsluitend gebaseerd op de stelling dat het kind altijd loyaal is aan beide ouders. Met name bij scheiding is de gehele keten van Jeugd- en Rechtsbescherming gericht op het – met toenemende drang en dwangmaatregelen – verplichten van ouders om gezamenlijk tot overeenstemming te komen, zodat het kind geen loyaliteitsproblemen ontwikkelt. Ontwikkelt het kind wel problemen, dan wijst men het loyaliteitsconflict aan als oorzaak en gaat de bal terug naar de ouders, die op deze

0
26

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.