Waar voel jij je thuis? Ik voel me thuis in Utrecht. Waarom weet ik niet precies. Het is gevoel. Ik kan het wel een beetje omschrijven. Utrecht is een dorp en een stad in één. Als je er een beetje geworteld bent, dan kom je altijd wel een bekende tegen. Er is ook geen arrogantie in de volksaard van de stad. Utrecht is: levendig – altijd wat te doen –, jong – ieder jaar weer nieuwe mensen met nieuwe ideeën – en op de fiets gemakkelijk te ontsnappen. Ik voel me een deel van de stad. Een stad als Gent roept bij mij een soortgelijk warm gevoel op.

De laatste dagen ben ik veel bezig met geld. Dat is niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat welzijn in de ban is van bezuinigen. En misschien speelt het ook wel mee dat ik sinds 1 maart 100 procent ondernemer ben en er even aan moet wennen dat het geld niet meer vanzelf rond de 20e van de maand op mijn rekening staat. Ik heb onder andere het boek 'Geef nooit korting' van Jos Burgers gelezen. Jos schrijft dat het belangrijk is dat je trots bent op jouw prijzen.

Op woensdag 6 april heeft minister Hillen (Defensie) zijn bezuinigingsvoorstellen bekend gemaakt. Naast het afschaffen van een hoop materieel worden ook zo’n 12.000 van de 65.000 werknemers bij defensie ontslagen, waarvan mogelijk zo’n 6.000 gedwongen. Ongekend.

Vorige week was ik met mijn neef van bijna 14 bij een voorstelling van Theatergroep Max. Tijdens de nazit bespraken wij het thema van de voorstelling. Dat viel niet mee, maar mijn neef verwoordde het uiteindelijk als een waarschuwing: 'Let op, wat jij doet, daar kan een ander last van hebben.' Ofwel, je gedrag heeft consequenties, voor jezelf en voor anderen. Een wijze les, niet alleen voor 10-plussers.

Het schrappen van het collectief vervoer voor de medewerkers van SW-bedrijf Pantar in Amsterdam. De ploegendienst die medewerkers van SW-bedrijf UW bedrijven moesten draaien bij TNT. Beëindiging van tijdelijke contracten van SW-ers in Rotterdam. Het leidt steeds tot commotie: “het gaat om een kwetsbare groep!” En dan mag er blijkbaar niets veranderen.

Hoe snel kan het gaan. Een week geleden zat ik nog enigszins in de stress. Een super werkervaringsplek bij de William Schrikker Groep maar wat betreft mijn baan binnen Altrecht was het einde nu wel in zicht. Op zich niet erg, het werd ook wel tijd voor iets anders, alleen dat ‘anders’ was nog steeds niet echt in beeld.

In de publiciteit komen over missstanden in de zorg - terwijl de wereld meeleeft met het natuurgeweld in Japan en de situatie in Libië - is misschien onbescheiden, maar beslist niet overbodig. Wanneer ik naar ons ogenschijnlijke veilige, gereguleerde poldermodelletje kijk, valt mij op dat wij het niet eens zo slecht geregeld hebben hier in Nederland. Helaas gaat dat niet vanzelf.

Op 15 maart is een amendement met algemene stemmen aangenomen in de Tweede Kamer. Hiermee wordt het maken van een hulpplan door direct betrokkenen, vóórdat professionals een plan maken, in de wet opgenomen. Deze wetswijziging zette mij aan het denken over de positie van professionals, met name outreachend werkers.

Hoogleraar pedagogiek Micha de Winter heeft een nieuw boek gepubliceerd: ‘Verbeter de wereld, begin bij de opvoeding’. Ik heb De Winter hoog zitten waar het zijn visie betreft over jeugd en opvoeding.

Pollen zweven door de lucht, geïrriteerde ogen, vogels zingen al vroeg uit volle borst en af en toe breek het zonnetje door. De lente is duidelijk in aantocht. Bij de jongeren zijn de kriebels ook waarneembaar.