Alweer even geleden was ik op een workshop van de jongens en meisjes van Syntens en werden de bekende Verdienmodellen behandeld. Tot mijn verbazing stond het Subsidiemodel niet in het standaard rijtje. De reactie van Syntens was resoluut: het subsidiemodel is geen verdienmodel.

Ik hou me dagelijks bezig met zaken zoals de AWBZ, Wmo en pgb. Ik geef toe dat dit vaak behoorlijk ingewikkeld is. Maar wat we hier in Den Haag nog wel eens vergeten is dat de zorg niet automatisch beter wordt van ingewikkelde wetten en regelgeving. De tevredenheid van mensen die zorg ontvangen ontstaat meestal door hele normale dagelijkse dingen. Zoals lekker eten en drinken, een kaartje leggen, lachen met vrienden. En daar horen naar mijn mening ook seksualiteit en intimiteit bij. De basisbehoeften in het leven dus. En dit geldt voor alle leeftijden!

Na een opeenvolging van epileptische aanvallen, deed hij het verzoek om haar te beschermen met behulp van een rolstoel met riem en een verpleegdeken voor de nacht. Het antwoordt luidde echter: ‘Vrijheidsbeperkende maatregelen, zoals Zweedse banden of bedhekken, gaan in tegen de fundamentele rechten van de mens en grijpen diep in op de fysieke en emotionele levenssfeer’ (IGZ)

Veel gemeenten in Nederland bezuinigen stevig op het lokale welzijnswerk. In mijn eerdere blogs heb ik over de Haagse situatie geschreven. Maar ook van collega’s uit het land hoor ik dat het mes er flink in gaat. Dat is buitengewoon vervelend voor die groep burgers waar wij dagelijks voor klaarstaan en voor medewerkers in het welzijnswerk die hun baan (dreigen te) verliezen. Ook in Den Haag doen wij op alle manieren pogingen de politiek tot inzicht te keren. Hoe dat uiteindelijk gaat uitpakken, weten we eind mei.

‘Ik snap niet meer hoe het welzijnswerk in elkaar zit’, zegt de schijnbaar radeloze Dik Hooimeijer, marketingmanager bij MOOI Den Haag op onze cover van mei.

Zittend in het Magdalenakapelletje naast het centraal station in Brussel, komt de stilte even tot me. Wachtend op de trein naar Nederland, zoek ik een plek om de indrukken van de afgelopen twee dagen te verwerken. Na drie jaar hard werken, presenteerden we gisteren ons onderzoek naar zwerfjongeren in Europa aan EU-vertegenwoordigers. De situatie van zwerfjongeren raakt me. Elk verhaal is anders, maar een ding is duidelijk: zwerfjongere word je niet van de een op de andere dag.

De laatste lesperiode bij Avans is gestart. Ik kijk nu al uit naar de diplomering van sociale studies bij Avans Den Bosch. Maar ik bemerk ook enige ongerustheid bij mijzelf. Zijn ze er klaar voor? Hebben ze voldoende meegekregen om zich staande te houden in een sterk veranderend werkveld? Hebben ze voldoende in hun mars om zowel de burgers, de organisatie als de gemeenten te bedienen? En niet onbelangrijk, kunnen ze kritisch reflecteren op hun vak en handelen? Leveren we daarnaast innovatieve pioniers af?

‘Waaaaaahhhhh!’ Een jochie stormt het buurthuis in, vliegt langs tafels en elk kind op zijn pad kan rekenen op een por of trap. Elke keer als dat lukt, brult hij een overwinningskreet. Hoorbaar door het hele gebouw. “Waaaaaahhhhh!” Joey, een loensend jongetje van zes jaar met een energie die groter is dan hemzelf. Iets maakt dat ik meteen een zwak voor hem heb.

‘Je bent niet een goede manager als alles goed loopt dankzij jouw aanwezigheid, maar als dat het geval is ondanks jouw aanwezigheid’. Dat is me bijgebleven van een managementstudie die ik in een grijs verleden heb gevolgd. Dat was voor mij toen een eyeopener.

‘Erken gewoon dat de sector over vijf jaar half zo groot is als nu. Hoeveel leuker wordt het leven dan niet?’ Deze opmerkelijke uitspraak doet John Beckers, bestuurder van WIJ, een Bredase welzijnsinstelling voor kwetsbare ouderen. Beckers schreef samen met onderzoeker Stefan Cloudt het essay ‘Welzijn in de 21e eeuw’ (zie ).