‘Ik ben een goede welzijnswerker, want ik weet de vraag uit de wijk.’ Ik staar naar het kaartje met deze tekst dat ik zojuist uit een stapeltje heb getrokken. Op deze teamdag wordt er van mij verwacht dat ik hierover iets zinnigs op papier zet. Om mij heen zijn mijn collega’s druk aan het schrijven. En ik ben angstvallig op zoek naar inspiratie.

Buurtbemiddeling, wie kent het niet. Een conflict tussen buren, een stukje leven van de een vergalt het leven van de ander. Buurtbemiddelaars, vrijwilligers komen langs om mensen (weer) met elkaar in contact te brengen; een begin om het conflict op te lossen. Een prachtige aanpak, eenvoudig en toch doeltreffend.

De Haagse wethouder Klein, Jeugd, Welzijn en Sport, bezocht vorige week zes wijkcentra van MOOI die mogelijk gesloten worden als gevolg van de bezuinigingen. Drie centra in het stadsdeel Escamp en drie in het stadsdeel Laak. Ik luisterde mee in wijkcentrum Morgenstond (Escamp) en jongerencentrum De Keet (Laak).

Soms denk ik: ‘We moeten in Den Haag zo af en toe ook eens onze mond houden’. We hebben het over de bureaucratie die we drastisch willen verminderen. Over werkdruk bij medewerkers in de zorg. En als de camera in de plenaire zaal zoemt, dan zijn wij Kamerleden niet uit beeld te slaan. Scheutig met superlatieven. ‘Ik schrik hier ontzettend van, voorzitter’, galmt er dan door de zaal. Alsof er nog iemand warm wordt van een spoeddebat of het feit dat een Kamerlid meldt enorm te schrikken.

‘Helaas hebben we besloten om je niet aan te nemen. Je ervaring is minimaal in vergelijking met de andere kandidaten. Als persoon heb je een goede indruk gemaakt gedurende het gesprek en je aanwezigheid binnen het secretariaat. Lastig dan ook om je dit te moeten melden.’

De afgelopen maanden heb ik veel getwitterd over ‘hangjeugd’ Het aantal situaties in Nederland waar sprake is van spanningen tussen jongeren en volwassenen is aanzienlijk. Spanningen zijn er altijd geweest en zullen er altijd blijven. Immers, kenmerkend voor opgroeiende jeugd is dat ze grenzen verkennen en zich afzetten tegen de gevestigde orde. Echter, nog te vaak escaleren die situaties onnodig.

Een dag na de Provinciale Statenverkiezingen maken politieke partijen de balans op. Meerderheid, zetelverdeling en andere bestuurlijke prioriteiten bepalen de agenda; niet de inhoud. Ik bereid me voor op een kennismakingsgesprek met de minister van VWS. Dat doe ik niet vanachter mijn bureau, maar door te praten met gezondheidszorgers en hen te vragen wat ik aan de minister voor moet leggen.

‘SimCity in de Achterhoek’, een goede kop van een mooi artikel in de bijlage ‘Het vervolg’ van de Volkskrant van zaterdag 26 februari. Een verhaal over de sterk terugtredende lokale overheid onder het mom van de civil society. Met termen als ‘werken aan een samenleving die zichzelf redt’ of ‘de overheid als geluksmachine afschaffen’.

Als docent sociale studies bij Avans Den Bosch krijg ik te maken met praktijkdilemma’s van stagiaires. Een actueel dilemma wat mij voorgelegd werd, zie ik ook regelmatig terug onder de professionals: de beschikbare tijd die de werker heeft voor mensen die meer aandacht vragen dan gereserveerd is in het “systeem”.

Het is donker op de parkeerplaats. Ik schuifel tussen de auto’s door achter Kees, Henk en Theo aan. Drie krasse knarren van rond de vijfenzeventig jaar. Allen bewoners van het seniorencomplex en prominente leden van de activiteitencommissie. 'Zouden we dit wel doen?', vraagt een hijgende Koos nog. Maar zijn twee collega’s zitten al gehurkt naast een oude Jeep. 'Ssssssssss…' Langzaam beginnen de banden van het gevaarte leeg te lopen.