Afgelopen donderdag was ik aanwezig op de derde Manifestatie Buurtalliantie in de Fokker Terminal in Den Haag. Laat ik beginnen de organisatie te complimenteren met wederom een geweldige manifestatie voor maatschappelijke organisaties. Excursies, debatten, workshops en een marktplein: voor elke professional viel er veel te halen en te netwerken.

Vriend en vijand is het erover eens: vrijwilligerswerk is belangrijk voor ons aller welzijn. Of we nu een VVD-, CDA-, SGP- of PvdA-kamerlid aan het woord laten. Of we het nu aan Johan Wakkie, Lucas Meijs of Marius Ernsting vragen (zie ). Toch is vrijwilligerswerk geen bindend thema en dus ook geen branche. Hét vrijwilligerswerk bestaat niet.

Het CBS becijferde onlangs voor het eerst in haar geschiedenis het aantal dak- en thuislozen in Nederland. 18.000 zijn er geteld. Zo’n getal vraagt erom te vergelijken met andere landen. Kijk bijvoorbeeld eens naar de VS, waar veel mensen door de kredietcrisis hun huizen zijn kwijt geraakt.

Vorige week had ik een werkbespreking met de Commissie Samenleving van de Haagse gemeenteraad. Een aantal andere organisaties waaronder de Haagse Maatschap, STIOM en Importante was ook vertegenwoordigd. Op de agenda stond de emancipatienota die begin maart door wethouder Klein wordt gepresenteerd.

Verplichten of verleiden. Wat werkt? De hele ideologie van het huidige kabinet is doorspekt van de stok. Verlaag de uitkering, dan gaan ‘ze’ wel werken. Zet ‘ze’ op straat, dan gaan ‘ze’ wel terug. Ik ben in de Kamer onder andere woordvoerder Asiel en Migratie. Dag in dag uit zie ik dat alleen de stok niet werkt. Mensen die illegaal zijn, worden in de cel gezet. De meesten belanden daarna gewoon weer op straat en verdwijnen in de anonimiteit. Ze keren niet terug naar het land van herkomst.

Staand in de file heb ik de afgelopen jaren via de radio kennisgemaakt met heel wat mensen van wie ik anders nooit zou hebben gehoord. Ik houd van radio, omdat die je kennis laat maken met een persoon zonder gehinderd te worden door uiterlijkheden en de onvermijdelijke vooroordelen die die kunnen oproepen.

Mijn laatste weblog eindigde met de wens dat we compassie met kwetsbare burgers voorop stellen in ons vak. Op veel plekken gaat het goed. Helaas hoorde ik de afgelopen weken verschillende verhalen die tekenend zijn voor wat er mis is bij de toegang tot hulpverlening én hoe dit leidt tot een negatieve spiraal. Twee voorbeelden:

Op deze plaats ontkom ik er bijna niet aan om me niet uit te spreken over B. de verstandelijk gehandicapte jongeman, die naar zeggen, al 3 jaar vastgeketend in zijn kamer verblijft. Bijna heel Nederland heeft er immers een mening over. Daarom ga ik dus er juist niet over schrijven.

De afgelopen jaren ben ik vaak actief geweest als ambulant jongerenwerker in kleine dorpen. Vaak zeer pittoreske plaatsjes. Van veraf zag ik als eerste de kerktoren opdoemen. Rijdend door het mooie, weidse landschap, kwam ik uiteindelijk aan bij de kerk in het centrum van het dorp, omgeven door een mooi dorpsplein. Beelden van de serie Swiebertje schoten regelmatig door mijn hoofd. Bij dat beeld horen termen als eenheid, verdraagzaamheid, sociale controle en een dorpsagent die zijn pappenheimers kent.

Pff, wat is het toch lastig af en toe om wat tijd voor jezelf vrij te maken. De meeste dagen worden beheerst door DWVDD: De Waan Van De Dag. Zeker als je enorm betrokken bent bij je klanten zul je vaak voor hen kiezen en jezelf op het tweede plan zetten. Herken je dat?