Toen we als redactie besloten een themanummer over werkplezier te gaan maken, kon ik natuurlijk niet om een stukje reflectie heen. Na tien jaar ervaring in de psychiatrie ga ik nog steeds met plezier naar mijn werk. Maar wat, of wie, maakt eigenlijk dat ik het werk nog steeds leuk vind, ook als de doelgroep steeds complexer wordt en ik me ook weleens onveilig voel?
Wie nadenkt over werkplezier denkt automatisch ook na over de vraag wat datzelfde plezier in de weg zit. Niet zelden geven dezelfde dingen waar ik tegenaan loop inspiratie voor nieuwe onderwerpen om over te schrijven in Zorg+Welzijn. Want met mij zijn er waarschijnlijk meerderen die zich afvragen hoe je een keukentafelgesprek voorbereidt. Of hoe je motiverende gespreksvoering kunt inzetten om te zorgen dat die ene cliënt uiteindelijk toch naar dagbesteding gaat, ondanks dat hij
