De eenzaamheid onder niet-westerse migranten is opvallend hoog. Turkse ouderen springen daar weer bovenuit. Voor reguliere zorginstellingen blijft het lastig om deze groepen te bereiken. ‘Je moet als professional bereid zijn concessies te doen.’
De 69-jarige Şerife komt zuchtend overeind. Net klaar met het gebed. Nu aan de thee. Vandaag is ze naar dagbesteding gekomen. Beter dan thuis waar de muren op haar afkomen. Natuurlijk ziet ze haar vijf kinderen en kleinkinderen nog vaak, maar toch. Sinds haar man is overleden, is het leven niet meer hetzelfde. ‘Ik heb zeven jaar gehuild. Dag en nacht.’ Ze pakt een kussen en knijpt ’m tegen haar buik. Zo zat ze dan.
