De cliënt spreekt: ‘Ik werd van hulpverlener patiënt’

‘Drie episodes in mijn leven ben ik eenzaam geweest. Het begon toen mijn tweelingzusje te vroeg werd geboren en ik alleen in de baarmoeder achterbleef. Toen ik 34 jaar was, in de bloei van mijn leven, ben ik aangereden en kreeg een whiplash met licht hersenletsel. Ik kon niet meer werken, stond er alleen voor, er volgende een lange periode van revalidatie, ontslag en procedures. Vier jaar geleden, ik was 54 jaar, heb ik twee maanden in een rolstoel gezeten met een rughernia. Ik kon dat niet aan en raakte in een depressie. Toen heb ik echt de bodem geraakt.’

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41185-018-0268-7/MediaObjects/41185_2018_268_Fig1_HTML.jpg

José van Erp heeft zware tijden gekend en is steeds teruggeveerd. ‘Ik heb geprobeerd van mijn kwetsbaarheid een kracht te maken. Door je te laten zien, door van betekenis te zijn voor anderen die in een moeilijke periode zitten.’ Dat kost tijd en doorzettingsvermogen. Moeilijk te vinden als je diep weggezakt zit in depressie en in eenzaamheid.

Van Erp: ‘Eenzaamheid betekent voor mij dat ik geen contact meer heb met mezelf. Je bent elke binding met jezelf kwijt, laat staan binding met de buitenwereld. Toen ik na de hernia in een depressie raakte, heb ik een jaar lang thuisgezeten en

0
3

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.