Een van de artikelen in het komende magazine van Zorg+Welzijn, dat volgende week op de mat valt, betreft een interview met Anja Machielse. Zij legt uit dat eenzame mensen helemaal niet zo zielig zijn als we vaak aannemen. Bij het interview, gemaakt door redacteur van Zorg+Welzijn Mandy Huisson, is ook de cover geplaatst van het nieuwste boek van Machielse: De kracht van eenzaamheid. We zien op die cover een jonge dame met een hoed op. Ze zit aan een tafel, in waarschijnlijk een restaurant/café/brasserie, heeft een kopje vast en haar ogen zijn gericht op dat kopje. Typisch een beeld waarbij anderen, gelukkige stelletjes bijvoorbeeld, zich zouden afvragen: zou ze eenzaam zijn?

‘Wat zielig voor u’

Best vaak zat ik er ongeveer net zo bij als die dame met hoed. En zo heel af en toe kom je dan iemand tegen die voor zichzelf al de conclusie heeft getrokken dat je daar vast niet zelf voor gekozen hebt. De grappigste reactie kreeg ik in het overigens zeer aan te raden restaurant Geographia in Lissabon. De eigenaresse zei dat ze het echt heel zielig voor me vond dat ik niemand had om mee te kletsen, dus kwam ze om de vijf minuten langs. Uit beleefdheid heb ik het boek waar ik me op had verheugd maar weggestopt.

Aannames over eenzaamheid

Het zijn aannames die ieder mens natuurlijk dagelijks doet. Zeker over eenzaamheid, vertelt Machielse. Voor mezelf: alleen op reis was ik nooit eenzaam, op vijf minuten na in een wat schimmige bar in Arequipa (Peru), toen ik na een vermoeiende dag brak toen The Last Resort van de Eagles werd gedraaid. Zonder verdere aanleiding, en nog voor het nummer was afgelopen was heimwee alweer ingeruild voor nieuwsgierigheid naar het klooster wat ik een dag later zou bezoeken.

Eenzaamheid en kinderwens

Veel langer eenzaam was ik in mijn pubertijd, bijvoorbeeld op een feest met veel coolere mensen dan ik. Maar dat zag niemand (denk ik), want zoals zoveel pubers was ik heel goed in maskeren. En ook nu ik 41 ben zijn er zeker momenten die misschien voelen als eenzaamheid. Laatst nog, toen ik ineens heel verdrietig werd nadat ik met vrienden over hun kinderen had gepraat. Ik heb geen kinderen, en dat voelt in 2026 soms als een gemis.

Stoer genoeg

Maar het punt is: dat hoeft niemand zielig te vinden. Ik kan dit gevoel goed plaatsen, ook al was die kinderwens enkele jaren geleden nooit sterk aanwezig. Ik weet ook hoeveel plezier het me ruim 360 dagen per jaar geeft om over de kinderen van mijn vrienden te praten. Maar dit jaar zijn er misschien een paar dagen dat dat wat moeilijker is. Wat mij daarin helpt, is de wetenschap dat mijn vrienden begrijpen waarom, en geen aannames doen. Om Machielse te parafraseren: ze vertrouwen erop dat ik stoer genoeg ben om die periode te overbruggen. Een hele mooie gift.