COLUMN Eenzaam en alleen

Negentig jaar wordt mijn oma in november. In haar lange leven heeft ze veel meegemaakt, maar wat haar het meest zal bijblijven, is ongetwijfeld het verlies van haar man. Mijn opa. Vijf jaar geleden overleed hij. En daar is ze nooit bovenop gekomen. Als ik haar spreek, blijft ze zeggen dat ze hem zo mist. Dat het verdriet nog steeds rauw is. Dat ze zich eenzaam voelt. En dat snap ik. Als je lang met iemand samen bent geweest, is het onvoorstelbaar om zonder elkaar verder te moeten. Toch vind ik het als kleinkind soms lastig als ze over het gemis praat.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41185-019-0220-5/MediaObjects/41185_2019_220_Fig1_HTML.jpg

Ja, het is verdrietig, maar je kunt het ook positief bekijken in plaats van in het verdriet te blijven hangen. Dat ze hem zo mist, betekent namelijk ook dat ze het goed hebben gehad samen. Ruim zestig jaar. Dat is niet iedereen gegeven.

Mijn eigen vader bijvoorbeeld overleed een jaar geleden. Mijn moeder, de dochter van mijn oma, is nu dus ook alleen. Wat had zij graag langer met mijn vader willen leven. Maar wat kijkt ze ook terug op een mooie tijd samen. De positieve inslag van mijn moeder, heeft ze niet van mijn oma. Opa was de positieve

0
198

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.