‘De afgelopen anderhalf jaar heb Ik een boek geschreven voor therapeuten. Daarin leg Ik uit hoe ze stapsgewijs een nieuwe hechtingsfiguur kunnen worden voor cliënten met een traumatische jeugd. Heerlijk om mijn ideeën zelf aan elkaar te knutselen. Door dagen achtereen schrijven – ik heb er zelfs een keer zes weken voor vrij genomen – kom je in een soort flow. Soms schreef ik van ‘s ochtends acht tot ‘s avonds tien uur. Ik had er gewoon spierpijn van!

Controleer jij regelmatig wat er in alle vakjes van je tas zit? Tayrell niet. Toen keek een agent in zijn tas. En die vond iets, waar Tayrell niets van wist maar wel voor moest boeten.

‘Haar naam was Sarah gaat over een Joods meisje dat tijdens de oorlog met haar ouders en broertje in Parijs woont. Op een dag is er een inval in hun huis en worden ze opgepakt. Sarah ziet kans om haar broertje te verbergen in een kast. Haar ouders en zij worden weggevoerd naar Vélodrome d‘Hiver, een groot wielerstadion in Parijs waar ze met 12.000 andere Joden dagenlang worden vastgehouden.

‘Ik deed niks, ik kon niks, ik wilde niks. Naar school ging ik niet meer. Mijn kamer kwam ik nauwelijks uit. Daar zat ik te wachten tot ik de moed had verzameld om mezelf op te hangen, of een overdosis medicijnen te nemen. Ondertussen had ik de ene paniekaanval na de andere, en constant nachtmerries waardoor ik nauwelijks sliep. Op het laatst voelde ik me geen persoon meer, maar nog slechts een geest. Deze complete waanstaat heeft een maand of drie geduurd.