ouderenzorg
‘Er is nog een behoorlijke handelingsverlegenheid tegenover eenzaamheid’
Tien jaar heeft Coalitie Erbij het onderwerp eenzaamheid op de kaart gezet. Met succes. De overheid neemt het voor een groot deel over met het actieprogramma “Eén tegen Eenzaamheid”. Coalitie Erbij stopt, het werk gaat door. ‘Nog steeds moet eenzaamheid uit de taboesfeer worden gehaald’
‘Moeilijk de balans te vinden tussen systeemwereld en praktijk’
De Werkplaatsen Sociaal Domein bestaan 10 jaar. In de werkplaatsen werken onderzoekers, docenten en studenten van hogescholen, gemeenten en professionals samen om te leren van ‘lessen uit de praktijk’. Om dat te vieren, wordt er op 22 november een jubileumdebat georganiseerd waarin gedebatteerd wordt over de rol van burgers in de sociale basis en het spanningsveld tussen beleid en praktijk. Zitten we nog op de juiste koers?
Niels Mulder: ‘Zorgmijders zijn vaak zorgvuldige zorgzoekers’
We leven in een maatschappij die uitgaat van eigen kracht, van kortdurende ondersteuning en van burgers die elkaar helpen. Daar lijkt bemoeizorg eigenlijk niet meer bij te horen. Toch is het van belang dat bemoeizorg blijft bestaan zegt hoogleraar Niels Mulder. ‘Het is echt een korte termijnvisie als je hulpverleningstrajecten verbindt aan een aantal uren of gesprekken.’
Grens van wat vrijwilligers kunnen doen is ruimschoots bereikt
Eén op de vijf vrijwilligers in de sector zorg en welzijn verricht weleens taken die eigenlijk bij professionals thuishoren. ‘Het gaat om medische taken zoals het sorteren van medicijnen’, vertelt onderzoeker Anja Machielse. ‘Of helpen met eten, aankleden en toiletbezoek. En een enkeling verwisselt zelfs een sonde.’
Zorgmijders of zorgvuldige zorgzoekers?
We leven in een maatschappij die uitgaat van eigen kracht, van kortdurende ondersteuning en van burgers die elkaar helpen. Daar lijkt bemoeizorg eigenlijk niet meer bij te horen. Toch is het van belang dat bemoeizorg blijft bestaan zegt hoogleraar Niels Mulder. ‘Het is echt een korte termijnvisie als je hulpverleningstrajecten verbindt aan een aantal uren of gesprekken.’
Hoogleraar Evert van Leeuwen: De zorgmijder kun je niet veranderen’
Mensen hebben het recht om zorg te mijden. Maar waar ligt precies die grens? Mogen mensen zichzelf beschadigen? Wat is ‘tot last zijn’? En waarom besluit jij als professional je er wel, of niet, mee te bemoeien? Wie geeft jou dat recht? Emeritus hoogleraar Evert van Leeuwen vertelt op het Zorg+Welzijn congres Zorgmijders over de relatie tussen menselijke waardigheid en zorgmijden.
Huisarts Lester du Perron: ‘Een zorgmijder heeft ook plichten’
De zorg voor zorgmijders richt zich doorgaans op het inschatten van de wilsbekwaamheid van de zorgmijder, en het daaruit voortvloeiende recht op autonomie. Hoe ver strekt die autonomie eigenlijk? Zijn wij als zorgverlener niet verplicht om iemand de zorg te bieden die hij/zij nodig heeft? Of wordt die zorg al snel bemoeizorg? En heeft de zorgmijder hier zelf misschien ook een verantwoordelijkheid?
‘Ze zou nooit zelf een praktijk bezocht hebben’
De 82-jarige Theo heeft dementie en is zo boos dat hij af en toe zijn vrouw een klap geeft. De 76-jarige Ria belt elke week de politie omdat er een dief in haar huis zit. Ouderen-psychologen kunnen dan essentiële hulp verlenen: ‘Na de zomer zag ik haar weer, ze deed de deur stralend open.’
Het keukentafelgesprek: ‘Doodgaan verdient aandacht’
Sjan van Bergen woont in achterstandswijk De Hambaken in Den Bosch. Een gezellig ingerichte sociale huurwoning. Een handjevol vissen zwemt nieuwsgierig naar het glas van het aquarium, de regionale krant op de keukentafel. ‘Aan die tafel gebeurt alles. Met mijn vier kleinkinderen doe ik spelletjes, knutselen, schilderen, eten.’ De keuken kijkt uit op een verrassend mooie bloementuin met een rieten schommelstoel waarin ze graag historische romans leest.
Column IPW: Honderdduizend argumenten om mensen niet te helpen
En we kennen ze allemaal: Als ze niet gemotiveerd zijn, gaan ze de schuldhulpverlening natuurlijk nooit volhouden. Leuk dat zij dit zelf wil, maar wat als dit niet lukt? Dan wordt het de zoveelste teleurstelling. Mijn kinderen gaan ook gewoon op de fiets naar de sportclub, waarom zouden deze kinderen dat niet ook kunnen?
