mantelzorg
COLUMN Waarom en hoe
Onlangs kocht ik een e-reader. Ik ben fervent lezer en dan is zo'n elektronisch boek handig. Ik lees namelijk vaak meerdere boeken tegelijk. De hele tijd verschillende boeken meeslepen is wat onhandig. Een van de boeken die mij onlangs erg raakte, was het boek van Viktor Frankl: De zin van het bestaan. Frankl is niet de minste. Hij is de grondlegger van een van de drie grote psychotherapeutische stromingen, de logotherapie. Die therapie vervolmaakte hij door een wel erg bijzondere levenservaring: het als volwassen man van midden dertig overleven van Auschwitz.
DILEMMA Wat zou jij doen?
Rob is enig kind en zorgt al twee jaar lang alleen voor zijn dementerende moeder, die tien kilometer bij hem vandaan woont. Meerdere keren per dag stapt Rob in de auto om bij zijn moeder langs te gaan en haar te helpen. Steeds vaker belt zijn moeder hem met vragen en steeds dwingender wil zij dat hij meteen langskomt om haar te helpen als ze belt. Mantelzorgondersteuner Marcus weet dat Rob wel van een biertje houdt en dat hij met enige regelmaat 's avonds, met een paar biertjes op, achter het stuur stapt omdat zijn moeder hem weer belt. Als jij Marcus was, zou je Rob hier dan op aanspreken? Waarom wel of niet? En: wat zou je tegen hem zeggen áls je hem aanspreekt?
Alzheimer Nederland wil tweede coronagolf vóór zijn
Bij een tweede coronagolf moet er meer aandacht zijn voor mantelzorgers. Dat adviseert het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) in een onlangs verschenen publicatie. Alzheimer Nederland roept op om niet te wachten tot een nieuwe corona uitbraak. ‘Laten we mantelzorgers meer betrekken bij de besluitvorming rondom corona.’
‘Zonder humor was ik verzopen in het bureaucratische proces’
Mantelzorger Jac. Splinter zette zijn frustratie, onmacht en woede over de (zorg)bureaucratie om in het humoristische, licht absurde Grote BureaucratieVakantieBoek. Daarmee houdt hij ambtenaren en zorgprofessionals ook een spiegel voor. ‘Het begint met empathie. Verplaats je in de ander.’
‘Accepteer dat niet iedereen hulp wil’
Hulp komt niet altijd terecht bij wie het nodig heeft. Vraag en aanbod matchen niet, hulpzoekenden zien door de bomen het bos niet meer of durven geen hulp te vragen. Sociaal professionals en beleidsmakers zouden meer oog moeten hebben voor deze obstakels, meent bestuurskundige Mark Reijnders. 'Ga actief op zoek naar moeilijk bereikbare mensen.'
‘Logeerzorg levert mantelzorgers meer op dan ze vermoeden’
Logeerzorg is een speciale vorm van respijtzorg, die al jaren bestaat, maar nog weinig wordt gebruikt. Terwijl het ervoor kan zorgen dat mantelzorger de zorg voor hun naaste langer volhouden. Movisie volgde logeerhuizen binnen de Pilots Logeerzorg en deed onderzoek onder mantelzorgers en hun naasten naar hun behoeften.
‘Mijn grootste angst is dat Job ons overleeft’
'Mogen we hem ook laten gaan?' Dat vroeg schrijfster Annemarie Haverkamp aan de artsen nadat haar ernstig gehandicapte zoon Job werd geboren. Ze was bang dat ze niet geschikt was voor de zorg voor hem en dat hij nooit een menswaardig bestaan zou krijgen. Maar Job (inmiddels zestien) is blij. Je kunt dus ook op een andere manier gelukkig zijn, weet ze nu.
De cliëntenvertegenwoordiging samen vernieuwen
In tijden van sociale verandering is het belangrijk dat de stem van mensen met een beperking, chronische ziekte of psychische kwetsbaarheid gehoord blijft. Maar hoe organiseer je dat? In opdracht van het ministerie van VWS voert ZonMw een innovatieprogramma uit om daar samen met ervaringsdeskundigen en vertegenwoordigers achter te komen.
COLUMN Samen thuis
Yaël was over het hoofd gezien. Of nou ja, niet Yaël persoonlijk, maar de Yaëls van Nederland. Ja, de scholen sloten, maar gold dat ook voor de kinderdagcentra, de plekken waar ernstig verstandelijk gehandicapte kinderen worden opgevangen? 'Het is geen school, het is een zorginstelling', zei ik tegen mijn ex-man om mezelf gerust te stellen. Voor zorginstellingen golden vast andere regels.
‘Ik ben niet meer elke dag verdrietig om Job’
Na de geboorte van haar gehandicapte zoon was schrijver Annemarie Haverkamp bang dat hij geen menswaardig bestaan zou krijgen. Maar Job (inmiddels zestien) is blij. Je kunt dus ook op een andere manier gelukkig zijn, weet ze nu.
