Over solidariteit en klerelijers

De Nederlandse verzorgingsstaat wordt ingrijpend verbouwd. Steeds meer verantwoordelijkheden komen te liggen bij gemeenten en particuliere instellingen als verzekeraars. Wat betekent dit nu eigenlijk voor de fundamenten waarop de verzorgingsstaat gebouwd is?

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

De kring van wie wel of niet worden toegelaten tot de via door de overheid georganiseerde (koude) solidariteit lijkt te krimpen. Levert dat risico’s op, terwijl de verzorgingsstaat toch juist ontworpen werd om risico’s te beperken en zekerheden te scheppen? En wat betekent nu eigenlijk bij een steeds verder terugtredende rijksoverheid haar ‘systeemverantwoordelijkheid’?

Zekerheden

Nederland is nog steeds een verzorgingsstaat. Sommigen beweren dat we een transitie doormaken naar een participatiesamenleving, wat naar mijn mening een pleonasme is. Anderen zeggen dat we inmiddels geen verzorgingsstaat meer zijn. Op papier echter klopt het nog allemaal. Ouderen die na een arbeidzaam leven stoppen

0
10

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.