We kennen allemaal het veld van zorg en welzijn dat is ingericht met grotere en kleinere organisaties die door de overheid gefinancierd worden. In opdracht daarvan werken zij aan sociale cohesie, leefbaarheid, eigenkracht en bieden zij hulp aan kwetsbare en zieke burgers. Daarnaast is inmiddels een andere sector ontstaan. De wereld van de sociaal entrepreneurs.

Ik beken: ik ben in de war. Ik beweeg mij in de wereld van de zorg tussen hulpverleners, bedrijfsvoerders, cliënten en visionairs. Ik dacht echt dat ik het door had. Iedereen gesproken, van alles ervaren, meegedaan, meebewogen maar nu botst het in mijn hoofd.

‘Mijn vriendin vindt het huishouden niet erg. Ze vindt het leuk. Nou ja, leuk. Ze doet het gewoon. We hebben het er niet echt over gehad.’ Aldus een vriend uit het onderzoek ‘Division of Tasks’. Hij is een vader zoals vele vaders. Betrokken bij zijn kinderen. Hij verwisselt bijvoorbeeld een lampje maar de gymtassen klaarzetten, dát doet zij. Onderzoeker Kiyomid van der Veer concludeerde dat veel papa’s de taken best eerlijker willen verdelen. Maar in de praktijk gaat het ‘vanzelf’ op de traditionele manier.

Op de bonnefooi gingen we met ons vijfjes en onze Eriba richting Frankrijk. Het woord bonnefooi is afgeleid van het Latijnse bona fide wat betekent in goed vertrouwen. Ook het Frans kent deze betekenis voor bonne foi. Ik las ergens dat vakantiegangers die op de bonnefooi vertrekken het vertrouwen hebben dat ze goed terecht komen tijdens hun reis. Dat is bij ons ook het geval.

Onlangs woonde mijn collega een wijkteamoverleg bij. Dit team zat nog in de opstartfase en kwam bij elkaar om een ‘innoverende’ werkwijze te ontwikkelen voor de ondersteuning van bewoners. Het overleg verliep chaotisch. Op een gegeven moment riep maatschappelijk werker Sjaak uit het niets: ‘De gemeente wil dat we innovatief gaan werken, laten we een kookgroep beginnen.’ ‘O ja, leuk idee, moeten we doen!’, riepen de anderen.

Vorige week gaf ik voor Zorg + Welzijn een webinar „Profileren met Passie”. Het webinar (een online seminar) zat compleet volgeboekt met 100 deelnemers. Aan deze deelnemers heb ik de vraag gesteld: Hoe zie jij jouw toekomst over 5 jaar?

De speeltuin midden in de Amsterdamse Jordaan is nieuw en vormt samen met het schoolplein een ruime speelplaats voor de school- en de buurtkinderen. Door alle veranderingen is de speeltuinvereniging nog wel een vereniging, maar het is anders dan ‘vroeger’.

Pesten op het schoolplein los je over het algemeen op door structurele inzet van extra surveillance. Maar mijn eerste advies is: laat leerlingen zelf meedenken. Dat zorgt regelmatig voor verrassende uitkomsten

Heeft u The Circle gelezen? Dit boek van Dave Eggers gaat over onze zeer nabije toekomst. Over één of twee jaar is het misschien zo ver. Nu al leven miljoenen (veelal jonge) mensen in een wereld waarin telt hoe vaak jouw digitale bericht doorgestuurd en gewaardeerd wordt. Het werkt enorm aanstekelijk, al die mogelijkheden om te laten zien wat je ergens van vindt. Ook ik als vijftiger betrap me er regelmatig op. Zodra ik ergens iets van vind, denk ik dat ik dat wereldkundig moet maken.

Deze zomer werden we voor gek verklaard. Gaan jullie naar Venetië? Dat kan helemaal niet. Daar heb je enkel bruggetjes met onmogelijke trappetjes. Je komt nergens. ‘Onzin’, roepen we in koor. Ons gezin laat zich niet tegenhouden. We houden wel van een uitdaging.