Op één van de scholen waar ik werk, kwam ik onlangs mijn vroegere wiskundelerares tegen. Niet zo bijzonder zou je denken, maar mijn schoolloopbaan was een verre van vanzelfsprekende en ik werd door deze ontmoeting weer even helemaal meegenomen naar een van de meest bijzondere periodes in mijn leven.

Enige tijd geleden kreeg ik de vraag van een ex-cliënt in de ggz in hoeverre hij openheid van zaken moest geven over zijn verleden bij het aanvragen van zijn hypotheek en levensverzekering. Hij was toch uitbehandeld? Hoezo moest hij dan opgeven dat hij tien jaar geleden met succes een behandeling voor zijn woedeaanvallen had afgerond?

Een aantal ouderenorganisaties heeft het keurmerk seniorvriendelijk ziekenhuis ontwikkeld. Speciaal opgeleide seniorscouts hebben onlangs alle ziekenhuizen bezocht om de kwaliteitscriteria te beoordelen. Ik heb direct allerlei gedachtes. Waarom zijn er weer aparte kwaliteitscriteria ontwikkeld en waarom specifiek voor ouderen?

Ik lees krantenkoppen over de afbouw van verzorgingshuizen ‘600 verzorgingshuizen worden gesloopt’, personeel wordt ontslagen en instellingen uit de VVT wringen zich in bochten om tijdig en juist de aanbestedingsaanvragen gereed te krijgen. In dezelfde media lees ik: ‘Personeel op vakantie, onderbezetting in veel ziekenhuizen’ en word ik om commentaar gevraagd.

Ik ontdekte laatst een plek die gonsde van de power. Een plek waar de vraag van de kwetsbare burger centraal staat en leidend is. Waar het woord ‘burger’ trouwens door geen mens gebruikt wordt. Waar ‘kwetsbaren’ toch gewoon je buren zijn, of je man, je zoon of dochter, of jijzelf?

Wat mij opvalt is dat er in de zorg heel veel mensen met goede bedoelingen rondlopen en er daardoor heel veel bureaucratie ontstaat. Ik vraag me daarom af of goede inzet en goede bedoelingen in de zorg wel het recept zijn voor een betere zorg voor de cliënt?

Mijn moeder wordt gebeld door een mevrouw die haar vraagt of zij met de nieuwe buurvrouw thee wil drinken. Mijn moeder voelt zich overvallen, zowel door het telefoontje (ze begrijpt niet wie haar belt) als door de vraag. Zij reageert afhoudend en belt mij direct. Ik vertel haar dat burgers tegenwoordig meer zelf moeten doen en dat waarschijnlijk een welzijnswerker haar heeft gebeld na het volgen van een netwerkcursus.

Vandaag was een mooie dag voor mij als professional. Ik kreeg een mailtje van een ambtenaar die vanuit het hart waardering uitsprak voor het werk van mijn collega en mij. Juist in deze tijden van onzekerheden, contacten die steeds zakelijker worden, deed dit ontzettend goed.

Mijn blog gaat vandaag over passie. ‘Daar heb je haar weer’, zal je misschien denken. En misschien heb je gelijk. Misschien is de glans er ondertussen wel een beetje af. Is passie afgezaagd, saai, uitgehold, gedoofd. Maar kijk eens wat er gebeurt als jij afgezaagd, saai, uitgehold, gedoofd bent! Oei, dat zijn wel heel heftige woorden maar als je eerlijk bent dan ken jij ze toch ook: zure welzijnswerkers wiens passie is gedoofd?

De concrete invulling van sociale wijkteams komt bij gemeenten op gang. Ze zijn druk bezig met wat sociale wijkteams gaan doen, welke doelgroep ze gaan bedienen en in welk gebied ze gaan werken. Voordat je als beroepskracht binnen dit sociale wijkteam aan de slag gaat, wil ik je een vraag stellen. Denk jij er al over na hoe je straks je werk gaat verantwoorden?