Ik vaar mee op de Marokkaanse boot, tijdens de Gay Pride op zaterdag 2 augustus. Het voelt goed en bijzonder. Het is voor het eerst dat er een Marokkaanse boot meevaart in de jaarlijkse Canal Parade van de Amsterdam Gay Pride. Iedereen op de boot helpt om een groot taboe te doorbreken: het recht om te zijn wie je bent, het recht om een relatie aan te gaan met de partner van je vrije keuze.

Op een camping ergens aan zee hier in Nederland kreeg ik bezoek van vrienden. We spraken over de waarde van vakantie en dus of vakantie belangrijk is en waarom dan. Voor mij persoonlijk is vakantie hebben belangrijker dan met vakantie gaan. Voor kinderen ligt dit anders.

Wie zelf een buurthuis heeft ‘overgenomen’ weet wat ‘a hell of a job’ dat is. Wat je er allemaal bij moet regelen, met hoeveel lijken uit kasten je hebt te dealen, hoe je daar in vredesnaam een gezonde onderneming van kan maken?!

In huis dwarrelen nog allemaal lichtgroene en donkergroene draadjes. Afgelopen weken ben ik bezig geweest met het bekleden van de banken in onze oude Eriba (je weet wel, zo’n leuke caravan met oranje dakje). Een naaimachine had ik al. Jaren geleden gekregen van mijn moeder. Zij heeft me destijds de beginselen van het naaien uitgelegd.

Het is beslist geen komkommertijd deze zomerperiode. Sterker nog het is behoorlijk druk. De onderhandelingen voor verschillende cao’s zijn nog voor het zomerreces gestart en naar u zult begrijpen nog lang niet afgerond. Eigenlijk horen we aan alle onderhandelingstafels hetzelfde. ‘We moeten bezuinigen, er is geen geld’ . Nu is dat niet echt nieuws, wat wel weer eens gezegd mag worden dat er blijkbaar toch geld is als ik andere bronnen serieus neem.

Als crisismanager heb ik vaak kleine en relatief onschuldige gebeurtenissen uit zien groeien tot grote maatschappelijke onrust. Het komt bijvoorbeeld vaak voor dat ontdekkend gedrag, passend bij de leeftijd van kinderen, breed uitgemeten wordt in de media als seksueel misbruik.

Wat doe je als een jongen in een orthopedagogische behandelgroep besluit op hoge hakken te gaan lopen? Is dat provocatie? Hoe reageer je als twee meisjes kussen op tv en één van de meisjes in de groep stil valt terwijl de opmerkingen door de lucht vliegen? Hoe vanzelfsprekend is het om het als groepsleider over homoseksualiteit te hebben op de groep of met een pupil?

Inwoners moeten zich volgens het ideaal van de overheid meer gaan inspannen voor hun zorgbehoevende buren. Zij moeten immers het gat vullen dat valt door de bezuinigingen in de zorg. Maar burgers moeten helemaal niks, vindt Fia Sanders van Bewijskragt.

Ik ben in het wijkcentrum, het is dinsdagavond half acht. Twee pubermeiden komen giechelend binnen, een ouder echtpaar schuift aan tafel. Zij zijn uitgenodigd om mee te denken over de criteria die de gemeente moet stellen aan aanbieders van zorg en ondersteuning. Een aantal ambtenaren zoekt wat weifelend een plek tussen de ongeveer 25 mensen die gekomen zijn.

In oktober 2013 is het wijkcentrum Jordaan & Gouden Reael in Amsterdam begonnen met Voor elkaar in de Buurt: een website waar buurtbewoners kunnen aanbieden wat ze voor een buurtgenoot willen doen of wat ze nodig hebben, in principe met gesloten beurs. Met mijn collega Frank voerde ik pittige discussies. Waarom willen we dit? Wat is het doel? Hoe gaan we het doen? Hoe spreken we mensen aan? Als het aan mij zou liggen dan hadden we het hier nu misschien nog wel over.