Stel je voor: je maakt een nieuw museum in Nederland. Je krijgt daar van het Rijk en gemeente vele miljoenen voor en je noemt het P!T. Het nieuwste veiligheidsmuseum van Nederland. Je denkt aan rolstoeltoegankelijkheid en zorgt dat er mooie hellingbanen zijn en brede deuren. Tot zover niks aan de hand.

De zon schijnt en de zomer komt er aan. Altijd een periode om waakzaam te zijn, zo merkte ik zelf in het verleden. Wanneer een nieuw half jaar voor de deur staat worden bedrijfsmatige besluiten genomen die goed of slecht uit kunnen pakken. En zo ook nu weer. Op het oog verschillende berichten rond ons vakgebied staan in de media.

Wijs houdt Suze haar mond. Ze is gelukkig niet de enige. Terwijl die aardige beleidsmedewerker zo zijn best doet om de groep te verleiden tot een gesprek, wordt de spanning met de minuut groter. Het voelt gewoon niet veilig. Ja Peter, die doet slim en met veel geslijm over zijn organisatie probeert hij een wit voetje te halen bij de wethouder. Maar die zal daar heus niet intrappen. Nee, dan kun je beter wijs je mond dichthouden. Eigenlijk had zij hier ook gewoon niet moeten zitten.

Als ik denk aan “de zorg”, dan heb ik vooral heel sterk de behoefte om gezond te blijven. Gezond blijven vind ik geld waard, niets is vervelender dan je ziek voelen. Ik huur daarom mensen in om gezond te zijn, te worden en te blijven. Dit zijn hulpverleners van diverse pluimage: chirurgen, fysiotherapeuten, diëtisten, sportleraren, tandartsen, holistische artsen, huisartsen, psychiaters, kruidendokters, the list goes on.

Op 24 juni 2014 was Change Day Nederland. Een dag waarop er aandacht was voor de kwaliteit van zorg en werknemers in de zorg elkaar inspireerden met persoonlijke beloftes om de zorg nog beter te maken. Weer een initiatief waarbij zorgverleners iets moeten doen.

Op het toneel vertelt een Nederlands-Marokkaanse acteur zijn verhaal. Het toneelstuk is niet zomaar een stuk: het gaat over hem. Over voorgesteld worden aan je toekomstige vrouw en tegelijk verliefd worden op een man. Helpt het om seksuele diversiteit op deze manier bespreekbaar te maken? Creëren we op deze manier een klimaat waarin iedereen zichzelf kan zijn?

Toen ik voor het eerst van de term participatiemaatschappij hoorde, was ik verbaasd. Vooral toen ik hoorde in welk kader die term gebruikt wordt: burgers moeten gestimuleerd worden om hun bijdrage aan de maatschappij te leveren. Doen ze dat al niet in ruime mate? Het beeld van burgers die achteroverleunen en wachten totdat de overheid of professionals hun zaken regelen klopt helemaal niet met wat ik dagelijks zie in mijn omgeving.

Het aantal verpleegkundigen dat in de WW zit is het afgelopen jaar met 70% gestegen. Volgens NU’91 komt dat omdat steeds minder jonge verpleegkundigen een vaste aanstelling krijgen en dus in de WW belanden.

De gedachte aan verplichte anticonceptie roept veel emoties en reacties op. Reacties die soms volledig uit hun verband worden getrokken.

Zorgorganisaties erkennen de sportvereniging nauwelijks als wijkpartner om een succesvolle, wijkgerichte aanpak te ontwikkelen. En dat is onterecht, vinden Penny Nugteren en Sanne Scholten. Zij roepen gemeenten en zorgorganisaties op om de toegevoegde waarde van sportverenigingen te ontdekken en vooral de samenwerking aan te gaan.