Blog: Hoe de beste sociaal werkers sociaal werkers blijven

Diederik Samson is tegenwoordig onder meer columnist voor de Volkskrant. Afgelopen woensdag, 6 maart, schreef hij over De helden van de publieke zaak. Hij doelde onder meer op Akram, voormalig straatcoach waar Samson enige tijd mee mocht meelopen.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Piet-Hein Peeters

In zijn vorige blog vroeg Piet-Hein zich af of verwarde personen ‘het nieuwe normaal’ zijn >>

‘En toen kreeg Akram het aanbod om coördinator te worden. Niet langer in weer en wind op pleintjes staan. Maar in een auto, met een telefoon van de zaak, straatcoaches aansturen. Beter salaris, comfortabeler omstandigheden, meer aanzien … ik gunde het hem van harte. Maar Amsterdam verloor haar beste straatcoach.’

Waardering in professionele ruimte

Samson breekt in zijn column een lans voor meer ’waardering’ voor de Akrams – straatcoaches, maar ook sociaal werkers, leerkrachten en politieagenten – in Nederland. Waardering in professionele ruimte, in salaris, in zeggenschap, in status. Meest scherpe zinnen: ’laat de werkvloer meer verdienen dan de twee managementlagen erboven’ en ’investeer radicaal in opleidingen en wees selectief in wie wordt toegelaten’.

Sociaal Werker van het Jaar

Ik dacht aan Sjef van der Klein. Nog net Sociaal Werker van het Jaar. Komende woensdag, 13 maart, op de Dag van de Sociaal Werker, wordt zijn opvolger bekend. Van der Klein is goed in zijn werk in Tilburg. Verbindt, activeert, versterkt, al die moderne woorden. Hij stuurt mee in lokaal beleid door wat hij ziet helder te verwoorden aan ’bestuurstafels’, door kwetsbare burgers te helpen hetzelfde te doen met hun grieven. En ik vroeg me af wat Sjef van der Klein over vijftien jaar doet. Of hij dan coördineert, faciliteert, bestuurt. ’Beter salaris, comfortabeler omstandigheden, meer aanzien’.

Continuïteit

Samson schrijft terecht dat Akram, en Sjef, natuurlijk recht hebben op hun eigen keuzes in hun maatschappelijke carrière. De vraag die echter op tafel ligt, is hoe je zulke sterke professionals daar houdt waar ze wellicht het meest nodig zijn. Hoe je ze verleidt dat werk te blijven doen waar ze werkelijk verschil maken, in de individuele levens van mensen, in het versterken van de buurten waar ze werken, door daar te blijven en zo continuïteit te verzekeren, de zo miskende succesfactor in het sociaal domein.

Idealisme

Nu is de heersende logica dat je of ’hogerop’ gaat of zzp-er  wordt en je kwaliteit, begrijpelijk, meer ten gelde maakt, bovendien je manier van werken meer in eigen hand hebt. Nu is het ook zo dat die goede sociaal werkers die sociaal werker blijven dat slechts doen uit eigen wil. Uit idealisme dat dan wel mondeling bewierookt wordt, maar niet gehonoreerd. Soms misschien ’gefaciliteerd’ door een, beduidend beter betaalde, bestuurder die zich dan wel formeel bekneld voelt door CAO’s en dergelijke en daar in onderlinge gesprekken verontschuldigend op wijst.

Het belangrijkste werk

De vraag die Samson eigenlijk stelt, is wie in de sociaal werk organisaties het belangrijkste werk leveren. Zijn dat de bestuurder, de manager, de controller, die vaak tussen organisaties onderling zo inwisselbare functies, of is dat de sociaal werker die contact maakt met overlast gevende, naar criminaliteit neigende, hangjongeren, die een weg in het bureaucratische oerwoud baant rondom het multiprobleemgezin, die in de gaten heeft wanneer de situatie van de man met psychiatrische problemen verergert? De sociaal werker die weinig terug ziet van het maatschappelijke rendement dat hij of zij levert.

Vanzelfsprekendheid

Het antwoord is niet zo zwart wit als de vraag suggereert. Het samenspel tussen alle ’lagen’ is bijvoorbeeld essentieel, maar de vanzelfsprekendheid waarmee we nu van de goede sociaal werker zelf laten afhangen of hij of zij dat blijft, mag doorbroken worden.

2 REACTIES

  1. Mooie opinie! Zelf zijn we los van de grote bestaande organisaties een eigen organisatie gestart. Visie binnen die organisatie is dat iedereen meewerkt tot de directeur aan toe! Alleen dan kun je op micro meso en macro niveau verschil blijven maken! Je blijft op de vloer alle kennis behouden, maar je kunt ook kennis blijven delen door te gaan aansturen. Als ik naar mijzelf kijk in gemeente A ben ik de straatcoach en in gemeente B ben ik ingehuurd als interim om de straatcoaches aan te sturen!
    Ik ben ervan overtuigd dat ik op de dag dat ik besluit alleen nog maar te gaan aansturen dat wat ik ga melden oud nieuws wordt.
    Niet iedereen komt bij ons aan de bak laat ook dat duidelijk zijn!

    Ps. Weet niet of je me nog kent? Ik heb weleens op een congres waar je dagvoorzitter was een lezing mogen verzorgen alleen toen onder de naam Verkuijlen 🙂 leuk dat je nog steeds actief bent

    • Dag Kim, dank voor je reactie. Interessant. Doet mij denken aan een reactie van sociaal werker Hendrik-Jan Derksen bij het LinkedIn bericht dat ik over de column plaatste. Hij schreef: ‘Tja, omgekeerd model creeeren zoals ik al jaren bepleit! Een organisatie waarin social workers samen hun support (secretarieel, aanbesteden, expert, financieel) inkopen en zelf dus richting bepalen ipv top down welzijnsorganisaties met managementlagen en directeur.’ Ook ‘food for thought’. In ieder geval succes met je werk, Kim.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.