welzijnswerk
Blog: Persoonsgerichte zorg is nogal onpersoonlijk
Een wonderlijk eigenschap van bestuurders in zorg en welzijn is het idee dat je het moet hebben over waar je naartoe wilt, wat de bedoeling is. Momenteel blijkbaar ‘persoonsgerichte zorg’. Ik hoor het een willekeurige bestuurder op een willekeurige bijeenkomst al zeggen: ’laten we vooral vooruit kijken, laten we werken aan persoonsgerichte zorg’, gevolgd door beleefd, vermoeid applaus.
Zorgbehoevende ‘roze ouderen’ vaak onzichtbaar
Roze ouderen gaan vaak weer de kast in als ze naar een zorginstelling verhuizen uit angst voor pesterijen, ongepaste grappen en uitsluiting door medebewoners. ‘Vanwege hun “anders zijn” mogen ze niet bij medebewoners aan tafel zitten.’
Geldzorgen? Kop in ’t zand!
Je zou zeggen: wie krap bij kas zit, doet het zuinig aan. Maar werkt dat ook zo? Niet altijd, blijkt uit onderzoek. Juist wanneer ze ernstige geldzorgen hebben, zijn mensen geneigd onverstandige keuzes te maken. ‘Hoe hoger de schulden oplopen, hoe groter de kans dat er gedragspatronen ontstaan die de zaak alleen maar erger maken.’
Mediation: door de modderlaag op zoek naar helderheid
De meeste conflicten tussen overheid en burgers worden uitgevochten in het sociaal domein. Het regeldoolhof waar mensen mee te maken krijgen is daarvan een belangrijke oorzaak. Mediation kan helpen het aantal formele procedures terug te dringen. De mediationvaardigheden van professionals zouden daarom meer aandacht moeten krijgen.
Blog: Bestaat de digitale transitie wel?
De kranten kunnen er vol mee staan, maar ik zie het niet. Die digitale transitie. Tenminste, niet in de sociale sector. Terwijl het zo mooi zou kunnen zijn.
‘Ik wilde mijn zoons niet met mijn zorgen belasten’
Henna Smelhoven (58) is één van de eerste deelnemers aan het ‘Huishoudboekje’: een initiatief van de gemeente Utrecht voor burgers die moeite hebben met rondkomen. ‘Ik schaam me niet meer. Dit kan iedereen overkomen. Voor mij kwam de hulp gelukkig net op tijd. Zonder het Huishoudboekje was mijn situatie misschien wel echt rampzalig geworden.’
Palliatieve zorg biedt wat nog wél kan
‘Ik heb te horen gekregen dat ik doodga. Maar tot die tijd leef ik’, dat is de slogan van de overheidscampagne over palliatieve zorg. Margriet Wanders, coördinator van Netwerken Palliatieve Zorg, is blij met de aandacht. ‘Het is vaak minimaal wat mensen weten over deze vorm van zorg en ook hulpverleners zijn niet altijd op de hoogte.’
Waarom faalt hulp als de problemen zich opstapelen?
Onderzoekers Harry Kruiter en Floor Kellerman van het Instituut voor Publieke Waarden laten in hun nieuwe onderzoeksrapport zien hoe mensen met een stapeling van soms slechts twee of drie problemen uitgesloten worden van hulp. ‘Het is de harde waarheid over onze welvaartsmaatschappij dat wij nog steeds niet in staat zijn om deze mensen te helpen.’
Mensen vallen liever dood dan dat ze hulp vragen van hun omgeving
Als iemand met beginnende dementie vereenzaamt, buren afwerend zijn, vrienden zoekende, dan ligt daar een rol voor de sociaal werker. Maar die sociaal werker laat deze ‘kerntaak’, mede dankzij beleid, nu te vaak liggen, vindt lector Lilian Linders.
‘Spagaat tussen afvinklijstjes en zingeving is niet te voorkomen’
Of het nu over het sociaal domein, de werkvloer, opvoeding of een liefdesrelatie gaat. De spagaat tussen individu en collectief is onoplosbaar, zegt filosoof Menno de Bree. ‘De kunst is vooral niet door te slaan.’
