In de ICT is het een populaire kreet: ‘what you see is what you get’. Het wil simpel zeggen dat je op het beeldscherm van je laptop of PC precies ziet hoe het geprinte resultaat op papier zal zijn, inclusief alle opmaak. Bij het aflezen van het ‘beeldscherm’ dat mensen op hun gezicht dragen, is het vaak heel wat minder makkelijk. Wat je ziet, is lang niet altijd wat er écht in hen leeft.

Overal om mij heen barst het van de activiteiten rondom de verscheidene transities. Met name de transitie jeugdzorg staat op de voorgrond. Over de andere transities hoor ik wat minder, maar deze zijn zeker niet onbelangrijk. Neem bijvoorbeeld de transitie Werken naar Vermogen. Ook met deze transitie komt een nogal nieuwe doelgroep op de gemeenten af. Een groot deel van de jongeren die gebruik maken van een Wajong-uitkering gaan ondergebracht worden bij de gemeenten.

Maar liefst drie kwart van de therapeuten pinkt wel eens een traantje weg tijdens een therapiesessie. Dat bleek uit onderzoek van de klinisch psycholoog Amy Blook Marcovici. Op LinkedIn veroorzaakte dit onderzoek een discussie onder sociaal werkers. Je emoties op deze manier tonen in het contact met je cliënt, kan dat wel? De meningen liepen uiteen.

De decentralisaties in het sociaal domein betekenen een enorme uitbreiding van het takenpakket van gemeenten. Ook de rol van gemeenteraadsleden wordt daarmee groter. In deze blog ga ik in op de belangrijkste veranderingen in het werk van een raadslid. Ik gebruik in mijn blog het fictieve personage van raadslid Janssen.