Differentiëren en krampachtig blijven streven naar het onmogelijke doel van ‘kansengelijkheid’ is wellicht niet de beste oplossing voor ons ‘passend onderwijs’. Analyse van grootschalig, langlopend onderzoek wijst uit dat de oude vertrouwde, klassikale aanpak met een heterogene groep zo gek nog niet was. Deze situatiegelijkheid pakt uit als de manier waarop de sociale ongelijkheid zo klein mogelijk blijft, en als het model waarin de zwakste leerlingen het beste floreren. Wetenschappelijk onderbouwd.