Redactioneel: Het voordeel van verlies

‘Wat doe ik mijn kinderen aan?’ vraag ik aan een vriendin. Ik heb haar net verteld over onze kat, die we op een mooie leeftijd hebben laten inslapen. Onze kinderen waren daarbij. Mijn tienjarige zoon moest na de eerste ‘slaapprik’ bij de dierenarts onbedaarlijk huilen. Mijn achtjarige dochter trok dat niet en ging in de wachtkamer met Playmobil spelen. ‘Anders moet ik om Ivan huilen, mam’, zei ze wijs.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs12449-018-0001-5/MediaObjects/12449_2018_1_Fig1_HTML.jpgIk vond het zielig voor onze kinderen dat ze voor de derde keer de dood van een huisdier moesten meemaken. Twee honden gingen de kat voor en de kinderen hebben de euthanasie van beide dieren bewust meegemaakt, twee en vijf jaar geleden. Daar hadden ze zelf verdriet om en ze zagen dat wij, hun ouders, het heel naar vonden, zeker omdat beide honden te jong stierven. De laatste hond was helemaal een rotverhaal, want die beet vreemde volwassenen en na allerlei gedragstherapie en een verschrikkelijk incident hebben we hem als tweeënhalfjarige, gezonde hond laten afmaken. Wat mijn zoontje zó oneerlijk
0
6

Wil je dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement om dit artikel en alle andere premium berichten onbeperkt te lezen. Wil je dit?

Ben je al abonnee? Log dan in en lees verder

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.