Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek krijgen inmiddels zo’n 300.000 mensen in Nederland medicatie voorgeschreven om hun ADHD te reguleren, bijna vier keer zoveel als in 2006. Vooral onder 25- tot 35-jarigen is de stijging opvallend. Die cijfers roepen vragen op. Zijn we beter gaan zien wat er altijd al was? Of zijn we gedrag steeds sneller gaan problematiseren, omdat onze samenleving minder ruimte laat voor afwijkend gedrag?
Pleidooi voor bescheidenheid
Die spanning klinkt in het nieuwste nummer van Zorg+Welzijn in allerlei artikelen door. Zo ziet kinder- en jeugdpsycholoog Bert Vendrik dat ouders tegenwoordig al hulp zoeken omdat ‘er niet uitkomt wat erin zit’, terwijl ouders vroeger pas aan de bel trokken wanneer een kind dreigde te blijven zitten. Vendrik vraagt zich af of we wel op de goede weg zijn in hoe we omgaan met kinderen met hyperactiviteit en concentratieproblemen. Hij pleit voor bescheidenheid onder psychologen, voor investeren in ouders (dat is volgens hem échte preventie) en in cultuur en vorming.
Maar we kijken veel verder dan enkel de labels. We plaatsen onder meer ADHD-diagnoses in historisch perspectief, ontrafelen misvattingen rond borderline en staan stil bij suïcidepreventie bij autisme.
Inspiratie
Ook proberen we lezers weer volop te inspireren. Zo liepen we mee met jongeren met een lvb en gedragsproblematiek in het Trainingshuis van zorgorganisatie Amarant en zwengelt cabaretier Fabian Franciscus in een groot interview een discussie aan. ‘Het is bizar dat we discriminatie op basis van neurodivergentie nog accepteren.’
Op de cover van het blad staat Omar Timmermans, jongerenwerker bij Wijkz. En dat is niet alleen vanwege zijn prachtige baard… Hij werkt én woont in de Haagse wijk Morgenstond. Dat heeft voor- en nadelen. ‘Soms is dat even schakelen; jongeren vinden het lastig om zich open te stellen naar mij als professional, omdat we elkaar privé kennen. Maar uiteindelijk is het contact vaak juist laagdrempeliger.’
