Harde aanpak of symboolpolitiek – Samenscholingsverbod in Kanaleneiland

In Kanaleneiland geldt sinds kort een samenscholingsverbod voor notoire hangjongeren. Tachtig door de politie geregistreerde jongeren krijgen een geldboete als ze zich ophouden in groepen van vijf of meer. Zal deze harde aanpak het tij keren in de Utrechtse probleemwijk?
Harde aanpak of symboolpolitiek - Samenscholingsverbod in Kanaleneiland

Door Patrick Pouw – Hussein is opgefokt. Dat zegt hij zelf, terwijl hij met

zijn hand op zijn borst slaat. Achter hem lopen de kaarsrechte straten van

Kanaleneiland-Noord, de wijk waar Hussein woont. De flats hangen vol met

schotelantennes, in de bosjes ligt rotzooi en op de straten het glas van

stukgeslagen autoruiten. ‘Ik ben echt opgefokt, helemaal agressief, weet je’,

zegt Hussein nog eens.

Hij is net terug van het politiebureau waar hij moest langskomen vanwege

‘een incidentje in de bus’. In zijn hand verfrommelt hij de brief van de

politie, gericht aan zijn ouders. Of Hussein zich wilde melden op het bureau om

te verklaren dat hij instemde met de consequenties van het samenscholingsverbod.

Maar de 17-jarige Hussein stond snel weer buiten. Hij tekende de verklaring

niet, omdat de agente die hem moest helpen volgens Hussein helemaal geen respect

voor hem had. ‘Ze zei dat ik me gedroeg als een kutmarokkaan! Of iets wat daarop

leek in ieder geval. Dat zeg je toch niet? Dat is toch geen respect? Dan ga ik

ook niet meewerken.’

Op de lantarenpalen in Kanaleneiland-Noord zijn speciale kastjes

opgehangen, ‘mosquito’s’ genoemd. Deze produceren hoge pieptonen die jongeren

van hun hangplekken moet weren. Maar Hussein laat zich niet wegpesten. ‘Laat ze

tien van die dingen ophangen! Niemand jaagt mij weg. Ze provoceren, maar ik

geniet er alleen maar

van.’ GroepsproblematiekJongens als Hussein.

Eric Bervoets kent ze maar al te goed. In zijn proefschrift ‘Tussen respect en

doorpakken’ schreef hij uitvoerig over hangjongeren in Utrecht, Gouda en

Amsterdam. Tegenwoordig is de oud-politieonderzoeker senior adviseur en

onderzoeker bij het COT Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement. Toch

volgt hij de ontwikkelingen in Kanaleneiland nog steeds op de voet.

‘Een samenscholingsverbod kán een goed middel zijn. Volgens de politie is

het namelijk allemaal groepsproblematiek. Agenten bijten zich echt stuk op

groepscodes. Een samenscholingsverbod kan ervoor zorgen dat groepen uit elkaar

worden getrokken. Het is ook geen nieuw middel, want in Rotterdam is het

bijvoorbeeld al jaren in de Algemene Plaatselijke Verordening vastgelegd. Het

kan dus werken, maar dan moet er wel sprake zijn van voldoende toezicht, van

voldoende politiecapaciteit. En dat betekent: meer wijkagenten.’

Volgens Bervoets gaat het mis op het moment dat je zo’n

samenscholingsverbod niet waar kan maken. ‘Buurten als Kanaleneiland worden al

lang geconfronteerd met symboolpolitiek. Het korte termijngeheugen van de

politie en de gemeente is fnuikend bij dit soort discussies. Elke keer wordt

iets weer als iets nieuws gepresenteerd, elke keer wordt wéér het wiel

uitgevonden. Soms heb je het idee dat dit soort maatregelen vooral de media

gerust moet stellen in plaats van de wijk

zelf.’ Terugkerend probleemKanaleneiland is

volgens voormalig manager Jeugdzorg Ruud Bochardt eigenlijk altijd in het

nieuws. Bochardt werkte vijf jaar in de wijk en werd tientallen keren

geconfronteerd met media-aandacht. Ook hij pleit voor een consequente,

langdurige aanpak. ‘Welke maatregel je ook neemt: het gaat om handhaving. In de

jaren dat ik in Kanaleneiland werkzaam was, is er van alles geprobeerd, maar na

verloop van tijd zakte het altijd in. We kregen geld voor een project om

overlast aan te pakken, maar zodra de overlast wat was afgenomen werd óók het

project afgeschaft.’ Lees het hele artikel in Zorg +

Welzijn Magazine nummer 11, 7 november 2007

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.