Hieronder lees je welke Zorg+Welzijn-artikelen er voor de redactieleden uitsprongen in 2025. Verder willen we natuurlijk alle sociaal werkers een heel feestelijk uiteinde toewensen, en veel geluk en mooie ontmoetingen in het nieuwe jaar. En aan alle lezers: heel erg bedankt voor je vertrouwen in ons. Nadat we bijgekomen zijn van onze oliebollen, appelflappen en champagne gaan we weer aan de slag met superpraktische content voor sociaal werkers. Tot in 2026!

De favoriete artikelen in 2025 van redacteur Edward Doelman: cao en spelletjesmiddag van buurtsportcoaches

Dicht op het nieuws zitten, daar houd ik als journalist van. Dit jaar was de totstandkoming van de nieuwe Cao Sociaal Werk bijvoorbeeld een heet hangijzer. Daar hebben we met Zorg+Welzijn dicht op gezeten, zodat sociaal werkers altijd van het laatste nieuws dat hen direct aangaat op de hoogte waren. Vakbond CNV zette uiteindelijk haar handtekening onder het eindbod van Sociaal Werk Nederland, de collega’s van FNV niet. Dat mag je, zeker voor het sociaal werk, opmerkelijk noemen. Altijd handig om dat aan het eind van het jaar nog even terug te lezen.

Maar naast het maken van nieuws is op reportage gaan ook áltijd leuk. Afgelopen voorjaar mocht ik naar Arnhem, waar buurtsportcoaches een ouderwetse spelletjesmiddag organiseerden. Inclusief blikken gooien, stoepranden en vier op een rij. Hollandser kan bijna niet. Met een oliebol, ook een typisch Hollandse lekkernij, kijk ik ook met veel plezier terug op die middag.

Het favoriete artikel in 2025 van redacteur Mandy Huisson: meer begrip voor buitenbeentjes dankzij filmmaker Pieter Busman

Ik heb veel mooie artikelen mogen schrijven dit jaar, maar het interview met filmmaker Pieter Busman steekt er met kop en schouders bovenuit. Ik werk al zo’n 10 jaar in de psychiatrie, en als hulpverlener kun je zeker een verschil maken. Hopelijk leert iemand beter budgetteren, waardoor hij een extraatje overhoudt aan het einde van de maand. Of raakt hij gemotiveerd om naar dagbesteding te gaan, waar hij waardevolle sociale relaties opbouwt. Maar het grootste verschil maak je toch door iemand te zien, en daar hoef je geen hulpverlener voor te zijn.

Daar is Pieter het ultieme voorbeeld van: zijn bijzondere vriendschap met buurvrouw Roos en de intrinsieke motivatie om meer begrip voor ‘buitenbeentjes’ te genereren, juist omdat hij zelf weet hoe het voelt om een buitenbeentje te zijn. Dit merkte ik ook sterk tijdens het interview, dat eindigde in een mooi gesprek waarin Pieter míj de vragen stelde. Dat is meestal andersom, wanneer ik iemand interview.

Dat neem ik mee 2026 in: iemand zien zit ‘m niet in grootse gebaren, maar in het stellen van vragen en echt luisteren naar het antwoord. Naar het zoeken van de mens achter het gedrag. Het leukste aan mijn werk is het vertellen van mooie verhalen en het ontmoeten van inspirerende mensen, en daar is Pieter er zeker één van.

De favoriete Zorg+Welzijn-productie in 2025 van hoofdredacteur Heleen Bastiaanse: de podcast Het buurthuis bestaat niet meer

Een van de projecten van het afgelopen jaar waar ik met veel plezier en trots op terugkijk, is de podcastserie Het buurthuis bestaat niet meer, die we bij Zorg+Welzijn maakten. In deze verhalende reeks trekt podcastmaker Geert Vlieger, namens onze redactie, het land in. Samen met sociaal werkers, vrijwilligers en buurtbewoners verkent hij het buurthuis van nu.

Want het klassieke buurthuis mag dan op veel plekken verdwenen zijn, de functie ervan is springlevend. In buurthuizen gebeuren ogenschijnlijk eenvoudige dingen: samen koffiedrinken, koken, een luisterend oor bieden, mensen helpen met hun administratie of simpelweg met elkaar in contact brengen. Juist in die alledaagsheid schuilt de kracht. Hier ontstaat vertrouwen, ontmoeting en echte verbinding.

De podcast laat zien dat deze plekken, vaak tegen de stroom van bezuinigingen en onzekerheid in, onmisbaar zijn voor hun wijk. Het buurthuis bestaat niet meer is daarmee niet alleen een ode aan het sociaal werk, maar ook aan de veerkracht van buurten en bewoners zelf. Luister ‘m hier: https://open.spotify.com/show/1U4yq5g5ZaWuvhNxxMeaFd

Het favoriete artikel in 2025 van eindredacteur Jeroen Wapenaar: ervaringsdeskundigen over de isoleercel en andere dwang

‘8 maanden lang zat Laura Treurniet gedwongen opgenomen. Ze zat in een extra beveiligde kamer (ebk) en kreeg elektroshocktherapie. Haar verhaal laat zien hoe groot de risico’s van dwang zijn.’ Dit is de intro van een van de 3 interviews die ik maakte in een serie met Jeroen Zwaal, Carlijn Hoogeveen en dus Laura Treurniet. Alledrie gaven zij mij het vertrouwen om hun herinneringen aan dwangmaatregelen met mij te delen.

Jeroen Zwaal, die in zijn leven vijf psychoses heeft gehad, vertelt bijvoorbeeld dat hij na de laatste psychose elf dagen in de separeer moest. En dat hij de grip op de werkelijkheid volledig kwijtraakte. Ik schreeuwde de hele nacht en smeet met mijn matras. Ook had ik bijzondere wanen. Buiten stonden graafmachines, die zag ik door het raam, soms dacht ik er een balletvoorstelling te zien. Dan weer dacht ik dat het Amerikaanse leger achter me aan zat.’

Carlijn Hoogeveen legt uit dat ze zo gewend was geraakt aan dwang en een harde hand, dat ze, toen ze na anderhalf jaar klinieken thuiskwam, de ‘gewone wereld’ heel eng vond. ‘Deuren die open konden maakten me bang. Lange tijd kon ik niet met liefde omgaan. Ik ging bijna terugverlangen naar een isoleercel.’

Maar naast de ingrijpende verhalen van Jeroen, Carlijn en Laura viel mij nog iets op. Namelijk dat al deze drie moedige mensen niet alleen hun ervaringen wilden delen, maar ook heel goed konden uitleggen wat er dan wél beter zou kunnen. Isoleercellen sluiten, daarmee zijn we er niet in de hulpverlening. En soms stuit je als journalist op vrij wollige adviezen. Maar Jeroen, Carlijn en Laura waren glashelder in hun visie.

Carlijn gaf het voorbeeld van de muziektherapeut die haar niet vroeg, zoals zoveel anderen, ‘Waarom wil je niet meer leven’, maar ‘Waarom wil je dat nog wel?’. Jeroen wijst op oogcontact maken, ook bij wanen, zoals verpleegkundige Jacques dat zo goed kon. Ook noemt hij de open dialogue methode. Laura benadrukt dat we met dwangmaatregelen echt veel voorzichtiger moeten worden. Bovendien kunnen we leren van de psychiater die ze kreeg toen ze thuiskwam. ‘Zij zag me als persoon, niet alleen als patiënt. Ze moedigde me aan weer te gaan werken, bij de GGD in de eerste vaccinatieronde. Dat gaf mij weer een stukje van mezelf terug.’

Geen verhaal dat hulpverleners in een negatief daglicht zet, waarschuwden Laura, Carlijn en Jeroen mij gelijk bij kennismaking. Want diverse hulpverleners hebben ook in hun situatie heel veel goed gedaan, en het probleem zit bij het systeem. Leren van elkaar, daar gaat het hen om. Ik hoop in 2026 nog veel meer mensen tegen te komen die er net zo in staan.