Zorg+Welzijn magazine

COLUMN Mensbeelden

Er is in Nederland een schreeuwende behoefte aan een andere, meer respectvolle omgang door de overheid met de eigen inwoners. Aan een herwaardering van het vakmanschap van professionals door bestuurders en managers. En aan het terugdringen van een verstikkende bureaucratie.
Participatie

TEGENDRAADS ‘WE BLIJVEN PRIKKEN TOT HET GEREGELD IS’

Praat niet over, maar mét ons. Dat is het motto van Wij staan op!, een organisatie van mensen met een handicap die zich inzet voor een toegankelijke en inclusieve samenleving. Amber van Ginniken (31) is er vanaf het begin bij. 'Wij geven mensen met een handicap een stem en een gezicht.'
Participatie

BINNENKIJKEN ‘Waarom komen jullie nu pas met dit systeem?’

Geen lockdown kan de medewerkers van de Openbare Bibliotheek Amsterdam stoppen om hun werk te blijven doen. Op deze foto van Thijs Wolzak brengt Hanna Stedenburg in de verlaten bibliotheek aan het Bijlmerplein zo'n 17 deelnemers en vrijwilligers van het taalcafé online met elkaar in contact.
Informele zorg

THEMA Feiten & Cijfers

Informele zorg, professionals beseffen allemaal hoe waardevol die is. Maar hoeveel informele zorgverleners zijn er eigenlijk? En krijgen zij ook begeleiding? De antwoorden op deze, en andere, vragen geven we hier.
Zelfredzaamheid

IN BEELD ‘Het liefst maak ik actieprojecten, waarin je mensen bezig ziet en ze helemaal in hun element zijn’

Als gevolg van corona en de maatregelen ertegen verschenen dit jaar steeds meer sporters in het straatbeeld. Dat viel Dennis Wisse op en hij besloot die buitensporters te gaan fotograferen.
Informele zorg

EDITORIAL Het belang van informele zorg

Maryam, studente elektrotechniek, is 21 als ze van Soedan naar Nederland vlucht. Haar strijd voor vrouwenrechten bracht haar in de problemen. Ze vroeg en kreeg politiek asiel, leerde de Nederlandse taal en ging aan het werk. Zeven jaar geleden, op haar 39e, ging haar werkgever failliet. Sindsdien wijdt ze zich weer aan haar missie: vrouwen (economisch) zelfstandiger maken.
Informele zorg

COLUMN: Dood

In een van mijn vorige columns schreef ik dat ik wat over mijzelf leerde in deze vreemde coronatijd. Ik ben minder op pad. Ik ben meer thuis. Ik besteed meer aandacht aan andere dingen. Ik weet niet of u het ook merkt, maar stiekem vallen we toch vaak terug in oude patronen.
LVB

DE TERRORCLIËNT ‘Dat kleine bange jongetje in hem deed me heel veel’

Margot is zorgbemiddelaar bij een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking in Breda. Zij regelt de zorg voor vaak complexe cliënten, zoals voor een 37-jarige man met een licht verstandelijke beperking, een autistische stoornis en psychiatrische problematiek. Dat gaat niet van een leien dakje.
Jeugdhulp
Hulp bij ethische dilemma’s

DILEMMA Wat zou jij doen?

Jongerenwerker Steven probeert al tijden contact te krijgen met Kevin, een vijftienjarige jongen die meer op straat hangt dan op school zit en steeds vaker blowt. Thuis heeft Kevin het zwaar. Zijn vader drinkt veel, het gezin heeft het niet breed en het is geen geheim dat er af en toe klappen vallen. Langzaam lukt het Steven Kevins vertrouwen te winnen. Als de politie contact met Steven opneemt omdat ze vermoeden dat Kevin een loverboy is, weet hij niet goed wat te doen. Het vertrouwen van Kevin in stand houden of meewerken aan het politieonderzoek?
Informele zorg

COLUMN It takes a village

'It takes a village to raise a child', luidt de uitdrukking. Het is een van oorsprong Afrikaans gezegde: er is een hele gemeenschap nodig om een kind alles te geven wat het nodig heeft. Ik ben het daar van harte mee eens. Ik vind het gezin zoals ik dat zo om me heen zie vaak een beetje te klein en te benauwd. Veel gezinnen hebben iets weg van sektes, met eigen, nogal dwingende opvattingen voor alle gezinsleden, een sekteleider (meestal de moeder, soms de vader) en een doorgaans weinig open houding tegenover de buitenwereld.