Afkicken in de gevangenis? Is dat nodig dan? Daar, achter tralies, word je toch ‘vanzelf’ clean? Daar zijn toch geen drugs? Keep on dreaming! Wie gisteren heeft gekeken naar Celblok H (de nieuwe gevangenisserie op SBS6) kreeg bijna aanschouwelijk onderwijs. Even een tongzoentje tussen een bezoeker en de net vastgezette Suus liet zien hoe makkelijk het is, het mond-op-mond doorgeven van een baaltje coke.

Het overheidsbeleid staat bol van teksten over de participatiemaatschappij en meer zorg voor elkaar. Het wordt als dé oplossing gezien om de bezuinigingen in de thuiszorg op te vangen. Maar er is veel te weinig geïnvesteerd in vernieuwing van de vrijwillige zorg, stelt Patrick Anthonissen, medeoprichter van Zorgvoorelkaar.com.

In maart vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats. De verkiezingscampagnes beginnen in full swing te komen met onder andere flyerende politici bij de winkelcentra. Na de verkiezingen worden colleges gevormd en wethouders portefeuilles verdeeld. Deze blog is min of meer een smeekbede voor de coalitie-onderhandelaars.

Nu de Jeugdwet door de Eerste Kamer is, kunt u of uw opvolger eindelijk verder met de jeugd geestelijke gezondheidszorg (jeugd-ggz).

Laatst zat ik met een stel vrienden samen en werden er herinneringen opgehaald. Laat ik even eerlijk zijn, ik denk als er vroeger zoveel zorgoverleggen, adviesteams en dergelijke geweest waren dan waren mijn vrienden en ik absoluut onderwerp van gesprek geweest.

Mayim zit op het voortgezet speciaal onderwijs in Almere. Sinds twee weken gaat ze op donderdag naar haar stageplek. Met begeleiding, want ze kan niet zo veel met haar spastische lichaam, net hersteld van een zware levensreddende operatie.

Hoeveel lef heb jij om toe te geven dat je iets lastig vindt? Veel mensen zijn bang om dom gevonden te worden als ze er voor uitkomen dat ze iets niet goed kunnen. Daarom ontwijken mensen situaties waarin iets van ze gevraagd kan worden waar ze minder goed in zijn.

Al bijna drie jaar werk ik bij De Participatieformule. Mijn collega’s en ik willen een samenleving realiseren waarin meedoen (voor iedereen) vanzelfsprekend is. Afgelopen maanden vroeg iemand waarom ik bij De Participatieformule werk. Ik antwoordde met onze doelstelling ‘een samenleving waarin iedereen mee kan doen’. Mijn antwoord was echter niet volledig want de vervolgvraag was: ‘maar waarom wil jij dat’?

Met een boek in mijn hand en een kop hete koffie warm ik mijzelf op in mijn favoriete restaurant. Ik wacht op een vriendin met wie ik een hapje ga eten. Mijn blik glijdt alvast over de menukaart. Bewust eten houdt me steeds vaker bezig, wat resulteert in het dwangmatig heroverwegen van alle gerechten op het menu.

Dit keer een praktisch blogje. Voor wie van plaatjes houdt. Voor wie van kleur houdt. Voor wie van verzamelen houdt. Voor wie liever empowert dan pampert. En voor wie op zoek is naar nieuwe creatieve manieren van co-creatie met cliënten. Zo, nu hoop ik dat je nieuwsgierig bent.