‘Bij ons zijn er geen hokjes meer, elke vraag wordt beantwoord want wij werken inmiddels integraal.’ Het zou zomaar een zin kunnen zijn in een gemeentegids anno 2015. Want integraal werken is het toverwoord van de gemeenten wanneer het gaat over de implementatie van de jeugdzorg. En de werkers, die moeten dat gewoon gaan doen! Het probleem is alleen, dat nog steeds overal traditionele ketenverbanden zie die draaien onder de noemer integraal.

De afgelopen periode is er de nodige aandacht geweest voor de wantoestanden binnen TBS-kliniek de Rooyse Wissel. Eén ding is bij mij blijven hangen. De reactie van het bestuur en dhr. Poelmann als woordvoerder (en bestuurslid Forum TBS) is, mijns inziens, symptomatisch voor de kern van het probleem: Vermijding en ontkenning.

Vorige week dronk ik koffie met mijn vriendin Sophie. Een paar jaar geleden kwam ze in een faillissement terecht. Nu woont ze met haar man in een klein flatje en pint ze wekelijks 40 euro leefgeld. Daar moet ze alles van doen. Alles!

Het komt er grofweg op neer dat van alle beschikbare tijd en al het geld er ongeveer 25% (!!!) ten goede komt aan het ondersteunen van de cliënt in zijn herstel. Laat dit even tot u doordringen. Ongeveer 25% van alle inzet komt ten goede aan de cliënt. Schrikbarend.

Sinds november 2013 is mijn leven drastisch veranderd op meerdere vlakken. Op 1 november is mijn dochter geboren. Naast de gezinsuitbreiding heeft er nog een grote gebeurtenis plaatsgevonden: ik ben sinds begin van dit jaar officieel geen verpleegkundige meer.

Ik reis nu en dan met de bus. Meestal zit iedereen dat half uur in stilte op z’n smartphone te gluren, net als ik. Want in de bus heb je mooi even de rust om wat statusupdates te checken of te gamen. Met gratis wifi in de bus is dat door sommige maatschappijen prima gefaciliteerd. Als schijn je daar als gebruiker mee op te moeten passen.

De sector zorg en welzijn loopt tien jaar achter als het gaat om het gebruik van online applicaties. Terwijl juist met deze online toepassingen het tekort aan arbeidskracht en geld kan worden opgelost, stelt Patrick Anthonissen, medeoprichter van Zorgvoorelkaar.com.

De gezondheidszorg verandert, dat is een ding dat zeker is. Er gaan zelfs geluiden op dat niet alleen verzorgingshuizen, maar ook ziekenhuizen in de huidige vorm verdwijnen. Dit brengt hoe dan ook met zich mee dat elke professie zich moet bezinnen over zijn of haar beroepsprofiel.

Gemeenten zullen in het kader van de Jeugdwet die per 1 januari 2015 van kracht wordt, overleggen met de huisartsen. Die hebben in het nieuwe stelsel immers een belangrijke poortwachtersrol inzake de verwijzingen naar de jeugd geestelijke gezondheidszorg (j-ggz) die straks door de gemeenten betaald wordt.

In mijn jeugd kwamen bij ons regelmatig maatschappelijk werkers over de vloer. Niet alleen bij ons thuis, maar ook bij de buren en andere bewoners in de ‘Woonschool’ waar ik opgroeide. De gemeente had ons in deze nieuwe buurt geplaatst om te ‘leren wonen’. De maatschappelijk werkers waren druk met blussen en pleisters plakken, maar konden niet voorkomen dat de echte problemen bleven. Tot op heden is er weinig veranderd.