Zondagochtend 10.00 uur. Ik zit met een kopje koffie op het balkon naar muziek van Coldplay te luisteren. Ik hoor de tekst ‘You see the world in black and white. No colour no light’. En opeens valt het kwartje. Dit gaat over de burgemeester van Wageningen en Dennenrust! Al sinds de eerste berichten over het verpleeg-/verzorgingshuis in het nieuws verschenen, zit dit verhaal in mijn hoofd. En met de tekst van het liedje valt alles op zijn plek.

Nee, nu niet meteen afhaken. Ik zal je niet belasten met sceptische leuzen over de Europese eenwording. Ik ben net terug uit Italië vanwege een Europees mantelzorgproject. Ik was er de dag voor de Europese verkiezingen en dat was bijzonder, omdat ik juist zelf bezig ben met een Europees samen-werkingsproject.

Onlangs was ik te gast bij een aantal teams gezinsvoogden. Alle teamleden kregen een casus voorgelegd, gebaseerd op mijn jeugd. Ze kregen een schets van mijn situatie: een leven met schulden, nauwelijks aandacht en pesten op school. De vraag was: hoe veilig was het voor Lucie om in haar gezin op te groeien?

Het overheidsbeleid is er op gericht mensen aan te sporen zelfstandig hun leven vorm te geven. Er zijn groepen die dat nooit helemaal zullen kunnen. Met de ontwikkelingen die nu gaande zijn, zullen ze dat definitief nooit kunnen. Ze worden alleen maar afhankelijker diegene die de digitale weg weten te bewandelen.

Om de zorg en dienstverlening aan de burger daadwerkelijk te verbeteren is een forse vertaalslag nodig van model naar praktijk. Dat is niet een twee drie voor elkaar. Dat is kaderen, proberen, experimenteren, bijstellen en opnieuw.

Waarom bezoek ik eigenlijk gevangenen? Die vraag krijg ik regelmatig, met een mix van onbegrip, felheid en zelfs kritiek. Je moet toch wel gek zijn om tijd te investeren in een gevangenisboef? Zo iemand zit daar toch niet voor niets? Eigen schuld, dikke bult.

Monitoring is hot, zeker met de transities in zicht. Er bestaan heel veel monitoren: de Decentralisatiemonitor, de Stapelingsmonitor, de Leefbaarheidsmonitor en de Participatiemonitor. Ze buitelen als het ware over elkaar heen en alleen al daarom vind ik het goed dat er nu op landelijk niveau wordt geprobeerd om een zekere regie aan te brengen.

Een man loopt bij een vrijwilligersvereniging naar binnen. In zijn hand een grote plastic tas, zo'n boodschappentas van de supermarkt. Er zitten allemaal dames van boven de 55 aan tafel. Er wordt wat gekeuveld, thee gedronken en een aantal dames is aan het haken of breien. 'Waar kan ik mij opgeven voor de naailes?', vraagt de man.

Ondernemerschap vraagt om keuzes maken. Je moet ergens in uit kunnen blinken om succesvol te kunnen ondernemen. Dit heb je nodig om superaantrekkelijk te worden voor klanten. Wat ik nu ga zeggen vind ik heel spannend maar ik doe het toch: Generalisten kunnen nooit ondernemend zijn.

‘Heb je het formulier al ondertekend?’, vraagt de dame van de apotheek vriendelijk nadat ze mijn medicijnen op de toonbank heeft gelegd. Ik kijk haar vragend aan, ze schuift me een gekopieerd A4'tje onder de neus en gaat verder: ‘Het formulier waarin u ons toestemming geeft uw medicijngebruik te delen met anderen. Mocht u onverhoopt een ongeluk krijgen dan kan het ziekenhuis of de ambulance of de arts direct uw gegevens inzien. En dan kan u dat ook meteen voor uw zoon invullen, die is toch nog minderjarig?’