Home Blog Pagina 160

Blog

Verborgen ellende

Verborgen ellende

Onlangs was ik dagvoorzitter tijdens een conferentie over hulpverlening, zorg en welzijn. Het was in Leeuwarden en het ging over huiselijk geweld. Of beter gezegd, relationeel geweld. Het ging over de vele vrouwen die door hun mannelijke partners mishandeld, vernederd en genegeerd worden. Over de mannen, jong en vaker wat ouder, die onder de terreur van hun vrouw of kinderen te leiden hebben. Kleiner in aantal, maar toch. Door Bert Middel.
Minister van discussies

Minister van discussies

Als minister voor Wonen, Wijken en Integratie heeft Ella Vogelaar veel geblunderd. Haar karakterstructuur leek me allesbehalve handig voor de politiek, maar saai vond ik haar ministerschap bepaald niet. Dan gaat het me niet om al die treurige aanvaringen in de Tweede Kamer, de eindeloze discussie met corporatiedirecteuren of de flaters tegenover Geen Stijl-journalisten.
De angst voor vrouwen

De angst voor vrouwen

Het aantal vrouwen in de Tweede Kamer kruipt langzaam richting het ideaal: de helft van de volkvertegenwoordigers zou volgens velen vrouw moeten zijn. Het aantal vrouwen met een betaalde baan neemt toe en ook het aantal uren dat zij per week werken loopt op. Ik ben ongeduldig, maar moet toegeven dat er sinds mijn moeder in de jaren ’70 als herintreedster aan de slag ging, veel is veranderd. Door Anouchka van Miltenburg
Prijsschieten op de hulpverlening

Prijsschieten op de hulpverlening

Er gaat geen week voorbij of ik erger me aan negatieve berichtgeving over ‘de’ jeugdzorg die onder vuur ligt, ‘de’ kinderbescherming die ‘blijft falen’ of ‘de’ hulpverlening die alleen maar bezig zou zijn met papier verplaatsen. Zo maakte minister Ella Vogelaar zich onlangs sterk voor het ‘achter de voordeur’ ingrijpen in Marokkaanse probleemgezinnen, of zoals ze het noemt ‘handjes in de gezinnen’. De minister presenteert haar ideeën alsof ze een van de eersten is die het licht ziet. ‘Het probleem is de moraal in de hulpverlening. Er is schroom om achter de voordeur te komen en te blijven. Er mag echt veel meer dan ze vaak denken.’
Regie kwijt

Regie kwijt

Elk jaar weer geniet ik van de rituelen rond Prinsjesdag. De koninklijke rijtoer, de gekke hoedjesparade en het koffertje waarin de minister van Financiën de rijksbegroting komt aanbieden. Het geeft me het rustgevende gevoel in een van de welvarendste en meest beschermde landen ter wereld te leven. Met het koninkrijk achter de duinen gaat het fantastisch.
Schipper naast God

Schipper naast God

Minister André Rouvoet blijft me verbazen. Allereerst omdat hij zo graag minister wilde worden. Daarna omdat hij zich liet afschepen met een ministerschap zonder portefeuille. Dus ook zonder een eigen departement, zonder een eigen begroting en zonder eigen ambtelijke ondersteuning en uitvoering. Dat hij daarnaast tweede vicepremier werd, heeft slechts symbolische betekenis. Door Bert Middel.
Respect voor de cliënt

Respect voor de cliënt

De Utrechtse lector Lia van Doorn constateerde in de vorige Zorg + Welzijn (juli 2008) dat de hulpverlening haar vroegere ‘handelingsverlegenheid’ steeds meer kwijtraakt en weer op de cliënt afgaat. Daarbij beweegt de maatschappelijk werker zich met respect in de wereld van de klant. ‘De cliënt wordt niet meteen gediskwalificeerd, maar je kijkt wat ze vinden, waar ze last van hebben en welke behoeften ze hebben. Met respect en in dialoog.’
De belofte van de risicoloze samenleving

De belofte van de risicoloze samenleving

Nederlanders behoren tot het meest risicomijdende volk van Europa. Nergens wordt meer geld uitgegeven aan verzekeringen dan hier. Omdat wij niet bekend staan als een volk dat met geld smijt, moet je wel concluderen dat Nederlanders echt geloven dat alle risico’s te vermijden zijn. Door Anouchka van Miltenburg
Omkering van Waarden

Omkering van Waarden

In ons consensuslandje is plots sprake van een omkering van waarden. Niet langer ‘polderen’ tot je er bij neervalt, maar het eigen gelijk centraal stellen. Niet alleen voor de eigen achterban, maar voor iedereen. Dus ook voor hen die geen enkele boodschap aan dat eigen gelijk van een ander hebben. Door Bert Middel.
Het gezicht van de frontlinie

Het gezicht van de frontlinie

De bakens zijn verzet. De maatschappelijk werker zit niet meer alleen in zijn of haar kantoor, maar gaat op de cliënt af. Welzijnswerkers, zorgverleners en andere sociale professionals verschijnen steeds vaker op straat en bij de mensen thuis.