Home Blog Pagina 161

Blog

Opbouwwerker: cowboy of controller?

Opbouwwerker: cowboy of controller?

Kortgeleden heb ik twee wijken overgenomen van een collega die met pensioen is gegaan. Wij zijn beide opbouwwerkers, maar van een andere generatie. Het afscheid van mijn collega begon met een lange en warme overdracht. Wij vertelden elkaar onder anderen verhalen uit de opbouwwerkpraktijk. Tijdens die gesprekken moest ik denken aan een opmerking van Bert Middel (2006).
Wie is wie in de stad

Wie is wie in de stad

In de stad ben ik op zoek naar Eline. De woningbouwvereniging belde net om te zeggen dat Eline daar zat. Ze wilde haar sleutel inleveren, omdat ze niet is wie wij denken dat ze is en daarom kan ze niet op het adres blijven wonen waar ze woont, want dat is dan ook niet haar huis. Waarschijnlijk kreeg Eline argwaan op het moment dat de medewerkster wegging om te bellen, ze is ’m gesmeerd. Ver weg kan ze nog niet zijn en ik probeer het eerst maar eens in de straat die ze laatst genoemd heeft als plek waar ze mogelijk met iemand anders verwisseld is.
De sportschool als buurthuis van de 21ste eeuw

De sportschool als buurthuis van de 21ste eeuw

Dit voorjaar ben ik lid geworden van de plaatselijke sportschool. Er was een dringend advies nodig van mijn huisarts om mij over mijn vooroordelen ten aanzien van dergelijke plaatsen heen te zetten. De laatste keer dat ik een sportschool van binnen zag was meer dan vijftien jaar geleden. Door Anouchka van Miltenburg
De ravage van Rita

De ravage van Rita

Als minister is Rita Verdonk al een paar jaar van het toneel, maar de ra-vage die ze achterliet op het gebied van de inburgering is nog altijd niet te overzien. In de Wet Inburgering liet ze het aanbod van taalcursussen over aan de vrije markt. Gemeenten moesten trajecten aanbesteden en inburgeraars moesten hun cursus eerst zelf betalen. Pas als ze het diploma haalden, kregen ze het cursusgeld weer terug.
Verborgen ellende

Verborgen ellende

Onlangs was ik dagvoorzitter tijdens een conferentie over hulpverlening, zorg en welzijn. Het was in Leeuwarden en het ging over huiselijk geweld. Of beter gezegd, relationeel geweld. Het ging over de vele vrouwen die door hun mannelijke partners mishandeld, vernederd en genegeerd worden. Over de mannen, jong en vaker wat ouder, die onder de terreur van hun vrouw of kinderen te leiden hebben. Kleiner in aantal, maar toch. Door Bert Middel.
Minister van discussies

Minister van discussies

Als minister voor Wonen, Wijken en Integratie heeft Ella Vogelaar veel geblunderd. Haar karakterstructuur leek me allesbehalve handig voor de politiek, maar saai vond ik haar ministerschap bepaald niet. Dan gaat het me niet om al die treurige aanvaringen in de Tweede Kamer, de eindeloze discussie met corporatiedirecteuren of de flaters tegenover Geen Stijl-journalisten.
De angst voor vrouwen

De angst voor vrouwen

Het aantal vrouwen in de Tweede Kamer kruipt langzaam richting het ideaal: de helft van de volkvertegenwoordigers zou volgens velen vrouw moeten zijn. Het aantal vrouwen met een betaalde baan neemt toe en ook het aantal uren dat zij per week werken loopt op. Ik ben ongeduldig, maar moet toegeven dat er sinds mijn moeder in de jaren ’70 als herintreedster aan de slag ging, veel is veranderd. Door Anouchka van Miltenburg
Prijsschieten op de hulpverlening

Prijsschieten op de hulpverlening

Er gaat geen week voorbij of ik erger me aan negatieve berichtgeving over ‘de’ jeugdzorg die onder vuur ligt, ‘de’ kinderbescherming die ‘blijft falen’ of ‘de’ hulpverlening die alleen maar bezig zou zijn met papier verplaatsen. Zo maakte minister Ella Vogelaar zich onlangs sterk voor het ‘achter de voordeur’ ingrijpen in Marokkaanse probleemgezinnen, of zoals ze het noemt ‘handjes in de gezinnen’. De minister presenteert haar ideeën alsof ze een van de eersten is die het licht ziet. ‘Het probleem is de moraal in de hulpverlening. Er is schroom om achter de voordeur te komen en te blijven. Er mag echt veel meer dan ze vaak denken.’
Regie kwijt

Regie kwijt

Elk jaar weer geniet ik van de rituelen rond Prinsjesdag. De koninklijke rijtoer, de gekke hoedjesparade en het koffertje waarin de minister van Financiën de rijksbegroting komt aanbieden. Het geeft me het rustgevende gevoel in een van de welvarendste en meest beschermde landen ter wereld te leven. Met het koninkrijk achter de duinen gaat het fantastisch.
Schipper naast God

Schipper naast God

Minister André Rouvoet blijft me verbazen. Allereerst omdat hij zo graag minister wilde worden. Daarna omdat hij zich liet afschepen met een ministerschap zonder portefeuille. Dus ook zonder een eigen departement, zonder een eigen begroting en zonder eigen ambtelijke ondersteuning en uitvoering. Dat hij daarnaast tweede vicepremier werd, heeft slechts symbolische betekenis. Door Bert Middel.