De onrendabelen, een mooie titel voor een documentaire. Ik denk dat je hem ook hebt gezien. Dat deze documentaire is gemaakt, vind ik een goed initiatief, hoewel ik het niet overal mee eens ben. Er is geprobeerd om het onzichtbare zichtbaar te maken. Om mensen die het wat minder hebben getroffen een gezicht te geven. De individuele portretten vond ik herkenbaar. Je zag ook goed dat het uitmaakt hoe de overheid functioneert.

Een nieuw jaar, nieuwe start, balans van het jaar dat achter ons ligt opgemaakt: zoveel cliënten gezien, zo vaak was dat hun probleem, ze woonden vooral daar en daar en meestal waren ze zo oud. En ook: zo lang waren ze onze cliënten, voordat ze ofwel door konden naar een andere plek, ofwel op eigen kracht verder gingen. Waren er meer aanmeldingen dan vorige jaren of juist minder? Voldoen we nog wel aan wat verwacht werd? Op heel veel plekken: heeft iedereen de productie gehaald?

Een term waar ik over struikel, en die uitnodigt tot discussie, is de term “frontlinie”. Steeds vaker duikt hij op. Ik nam het klakkeloos over tot ik me realiseerde wat deze term impliceert. Frontlinies? Die hebben toch met oorlog te maken? Best een griezelige term.

In de ondersteuning aan mantelzorgers werken we aan goede voornemens in het nieuwe jaar. Vooral preventie van overbelasting staat centraal. Kort geleden kwam een cliënt met een ervaring die haar de ogen opende. Niet een verhaal over zichzelf, maar A Christmas Carol, het beroemde kerstverhaal over Scrooge, dat mensen aan het denken moet zetten.

In de tijd van lijstjes en overzichten, hier mijn trends voor het welzijnswerk in 2010.

Jongerenwerkers hebben vaak te maken met agressie. Onlangs vertelde een van hen enkele hangjongeren te ontwijken, nadat zij eerder door de groep is bekogeld met stenen. Natuurlijk moeten professionals zelf hun eigen grenzen stellen. Maar wat kunnen werkgevers doen om de veiligheid van hun personeel te vergroten?

Als alle gemeenten in Nederland hun best doen in het ondersteunen van vrijwilligerswerk, mantelzorgers en flink presteren op het vlak van samenlevingsopbouw en verbinden van mensen, dus op het terrein van het nieuwe welzijnswerk, dan worden ze daarvoor financieel gestraft.

Deze maand werden de uitkomsten van een onderzoek, verricht door Noorda & CO in opdracht van de MOgroep, gepresenteerd. Ik heb Noorda zeer hoog zitten, maar vind de conclusies die nu getrokken worden zeer teleurstellend. Deze uitkomst geeft precies de kern weer waarom het imago van het jongerenwerk er de afgelopen jaren niet beter op is geworden.

Vorig jaar werden er in ons land bijna 185.000 kinderen geboren. Een geboorte is een feestelijke gebeurtenis en ik heb veel bewondering en waardering voor al die kraamzorgmedewerkers, verloskundigen en gynaecologen die van hun roeping hun beroep hebben gemaakt en alles in goede banen leiden.

Afgelopen zomer heb ik in één van mijn weblogs aan welzijnsorganisaties geadviseerd een welzijnsmanifest te schrijven, met het oog op de economische crisis en de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2010. Ik heb daarbij aangegeven dat de ervaring in Den Haag heeft geleerd, dat een manifest ook werkelijk invloed kan hebben op politieke keuzes.