Professionalisering van de jeugdzorgsector is een actueel onderwerp. Jeugdzorgaanbieders vertalen theorie en visie naar de praktijk van alledag én gebruiken praktijkervaringen voor verdere theorie- en visievorming. Dat laatste heeft veel voeten in aarde. Belangrijk blijft dat de ervaringen van uitvoerend werkers meer worden benut bij praktijkontwikkelingen.

In januari verscheen het rapport van de gezamenlijke cliëntenorganisaties over de gevolgen van de bezuinigingen in de AWBZ. Die zijn vorig jaar door het kabinet ingezet en hebben professionele begeleiding voor álle doelgroepen moeilijker toegankelijk gemaakt. Met grote gevolgen voor mensen bij wie de geïndiceerde hulp vanuit de AWBZ niet langer wordt verstrekt, of nieuwe cliënten die veel langer op hulp moeten wachten. Een deel daarvan klopt aan bij het Wmo-loket. Dat was voorzien. Dus hebben alle gemeenten in totaal 127 miljoen euro structureel extra geld ontvangen om de extra vraag naar gemeentelijke voorzieningen te financieren.

Zaterdag zag ik Sven Kramer in Vancouver zijn Olympische droom waarmaken. Hij won de 5.000 meter op glorieuze wijze en liet zijn tegenstanders op respectabele afstand achter zich. Sven was de gedoodverfde kampioen en kon eigenlijk niet verliezen. Zijn winst was ingecalculeerd en kwam dus niet onverwacht. De enorme emotionele ontlading van Sven was echter niet gepland en ontroerend om te zien. Nadat hij eerst een aantal keer heen en weer stuiterde op het middenterrein, stoof hij over de ijsbaan naar de tribune om, na een aantal halsbrekende toeren, zijn ouders, zus en vriendin te omhelzen en in zijn geluk te betrekken.

Begin dit jaar werd bekent dat Nederland 1800 hinderlijke, overlastgevende en criminele jeugdgroepen telt. Een flinke toename in vergelijking met 2008. Ongeveer 100 worden getypeerd als crimineel.

De toegankelijkheid van de zorg vormt een heikel punt. Zo was het Academisch Ziekenhuis Maastricht onlangs nog in het nieuws, omdat het hooggespecialiseerde hulp zou weigeren aan patiënten die niet in de buurt wonen. Ook is er een toename te zien in het aantal privéklinieken waar mensen terecht kunnen voor kleine operaties. Dat maakt de wachtlijsten in ziekenhuizen korter, maar doet ook de vraag rijzen of wel iedereen toegang heeft tot deze klinieken. De bereikbaarheid van de zorg is zeker niet optimaal en moet dus een constante zorg van de politiek zijn.

Tegen de stroom in kunnen zwemmen. Dat lijkt zo ongeveer de centrale kwaliteit die sociale professionals moeten hebben, als je de verschillende verhalen in het februari-nummer van Zorg + Welzijn mag geloven.

De komende twee weken pak ik weer even mijn rust met een vakantie. Een mooi moment om wat zaken van mij af te schudden en terug te blikken op wat mij als mens en bestuurder het meeste heeft beziggehouden.

Mensen die met de trein reizen hebben de grote reclamecampagne al wel gezien. Vier pijlen die naar een regel in het midden van de poster wijzen. ‘Wat moet je doen als je winterdip een depressie wordt?’, valt er te lezen. ‘Nou’, denk ik dan, ‘ga eens praten met de huisarts en overleg met hem of haar wat je het beste kunt doen’.

Naast mijn zelfstandig ondernemerschap, ben ik onlangs gestart met mijn parttimebaan als docent sociale studies. De komende weken ben ik bezig met de vakken ‘Verantwoording van het methodisch handelen’ en ‘Professioneel Handelen’. Dit vraagt van studenten dat ze zich onder andere bezighouden met ethische vragen, morele dilemma’s en kritische zelfreflectie op de wijze waarop ze hulp bieden of kijken naar specifieke doelgroepen. Het vraagt van mij dat ik uitgebreid de literatuur induik en dat is ‘smullen’.

Een Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG) in elke Nederlandse gemeente. Het lokale werkveld is er druk mee en is vol energie aan de slag om dit samen met de gemeente te realiseren. Onder andere voor de doelgroep jongeren, een groep waarbinnen veel enthousiasme te vinden is. Zou het niet mooi zijn als we de energie van de jeugd gebruiken als inspiratiebron voor de ontwikkeling van het CJG?