Als ‘taakverantwoordelijke internationalisering’ in ons team van Saxion-docenten had ik in Enschede een gesprek over de toekomst van sociaal werk. Internationalisering is wellicht de oplossing voor de afnemende vraag naar social work in Nederland, maar de werkelijkheid is weerbarstig. Studenten Social Work willen helemaal niet internationaal werken. Een enkeling gaat voor een korte stage naar het buitenland (Finland, Zweden, Groot Brittannië, Zuid Afrika), maar ook die student wil uiteindelijk in Nederland zijn vak uitoefenen.

"Zoals Larry Page (CEO van Google) het ziet betekent 10% verbeteren niets anders dan dat je hetzelfde doet als alle anderen. Je zult niet gruwelijk falen, maar je hebt gegarandeerd nooit doorslaand succes. Page leeft bij het mantra dat het 10x beter kan dan bij de concurrent." - Wired

Verplicht plantsoenen schoffelen terwijl je hart lig bij werken in de jeugdzorg? Dat is zuur. En redelijk ontsteld lees ik in het zwartboek 'Werken vanuit de bijstand', dat FNV in december 2012 publiceerde, dat dit realiteit is voor veel bijstandsgerechtigden. Kan het anders? Natuurlijk!

De loopbaan van Anne Tuk als projectleidster van het WEP (Wijk en Psychiatrie) in Amersfoort, begon ver van huis. Na een studie creatief/educatief werk deed ze in Bolivia ervaring op in de psychiatrie. Van moderne inzichten was daar echter geen sprake. Het riep eerder een beeld op van de Middeleeuwen. Anne begon te pionieren met groepswerk voor Indiaanse vrouwen, waarbij ze gebruik maakte van onder meer creatieve therapie en dans. Daarmee werd de basis gelegd voor haar huidige werk.

Op maandag 25 februari maakte het Nationaal Comité Inhuldiging een deel van de plannen bekend voor de troonopvolging op 30 april. De voorzitter van het Comité, Hans Wijers nodigde ‘de Nederlander’ uit om op eigen wijze vorm te geven aan ‘Mijn droom voor ons land’. Leidend voor dit idee is de gedachte van samen en onderlinge verbinding. Bij dezen neem ik de uitdaging van het Comité aan. Dus hier ‘Mijn droom voor ons land’.

Twee jaar geleden maakte ik de grote stap. Na vier jaar heen en weer rijden tussen mijn woonplaats Utrecht en Schiedam, sprong ik in het diepe. Ik ging samenwonen. Een nieuwe stad, nieuwe buren, minder ruimte, verder weg van vrienden en familie en een tal van nieuwe indrukken. In deze nieuwe omgeving wilde ik iets voor een ander betekenen, maar wat moest ik doen?

Geacht raadslid, als in 2017 een burger in uw gemeente gevraagd wordt: wat is uw beleving bij de werking van het sociaal beleid in uw gemeente? Van welk antwoord wordt u dan blij? Een antwoord waarin de burger aangeeft dat uw gemeente het sturings- en financieringsmodel zo goed heeft ingericht?

Tijdens een lunchdiscussie van collega’s lag de vraag op tafel in hoeverre het onderwijs ruimte biedt aan kinderen om op andere manieren te leren dan de gangbare leermethoden. Aanleiding voor de discussie was een TED talk van Sir Ken Robinson, vooraanstaand wetenschapper op het gebied van onderwijs, creativiteit en innovatie.

Er bestaat al jaren een discussie over de kwaliteit van schuldhulpverlening. In de jaarverslagen van de brancheorganisatie (NVVK) is te lezen dat rond de 15 tot 25 procent van de mensen die zich bij schuldhulpverlening aanmeldt, succesvol wordt geholpen. Hierover zijn de meningen echter verdeeld. Een deel van de mensen vindt dat deze percentages een vertekend beeld geven en dat er meer oplossingen worden geboekt. Het andere deel is het eens met deze bewering en vindt dat dit percentage omhoog moet. Een belangrijk aspect bij deze twee verschillende standpunten is het verschil van inzicht over wat schuldhulpverlening of –dienstverlening nu eigenlijk inhoudt.

‘Dark night of the soul’ is een uitdrukking van een Engelse collega. Iedereen die aan een innovatieproject begint in het sociale domein, of je nu projectleider, wethouder, gezinsvoogd, social casemanager of wijkagent bent, ondergaat dergelijke ‘dark nights’.