Steven is zo’n jongen die aanwaait wanneer het uitkomt. Ondanks dat hij begin 30 is, ervaar ik hem als een jongen: hij oogt veel jonger dan zijn leeftijd. Het is lastig om een afspraak met hem te maken. Hij is vluchtig en soms ongrijpbaar. In vier maanden tijd heb ik al drie telefoonnummers van hem voorbij zien komen. Meestal krijg ik tussendoor een telefoontje van de receptie: ‘Steven staat hier aan de balie’. Gelukkig vaak op een moment dat ik wel even tijd heb.

Het Openbaar Ministerie heeft onlangs een man veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf, 180 uur werkstraf en schadevergoeding voor het mishandelen van een verpleegkundige. De man viel van zijn fiets, en werd als gevolg daarvan met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Vanaf het moment dat de eerste hulpverleners bij hem waren scheen de man al extreem agressief te zijn.

Met pijn in het hart zie ik hoe professionals in de zorg- en welzijnssector heen en weer worden geslingerd door een onzeker en onstabiel perspectief, waardoor hun functioneren in dorpen en steden meer en meer onder druk komt te staan. En dat in een tijd waarin van hen gevraagd wordt om alles uit de kast te halen.

U vergadert als werker, manager, bestuurder, beleidsmedewerker in zorg en/of welzijn wat af! Stuurgroep, beleidsgroep, werkgroep, projectgroep, werkoverleg, intervisie, conferentie, workshop… you name it, you do it. Wij bij K2 Brabants Kenniscentrum Jeugd kunnen er ook wat van, zowel intern als extern.

Vorige maand schreef mevrouw Dupuis, de voorzitter van de Vereniging Gehandicaptenzorg in haar verenigingsblad Markant dat de discussie over inclusie klaar is (een inclusieve maatschappij is een wereld waarin mensen met een beperking welhaast volledig kunnen participeren in wonen, werk, leren en recreëren).

Een dramatisch tekort aan zorgpersoneel. Te weinig handen aan het bed. Er wordt al jaren geroepen dat er meer personeel in de zorg nodig is. Daarnaast is er ook nog eens sprake van een hoge werkdruk. Er is geen tijd meer om in het verpleeghuis rustig een kopje koffie te drinken met de cliënt of een wandeling te maken. De overheid heeft al veel maatregelen voorgesteld om het tekort aan personeel en de werkdruk tegen te gaan. Er wordt echter nauwelijks een relatie gelegd met de mogelijkheden die het bedrijfsleven kan bieden. Dat is jammer, want een belangrijke kans wordt hierdoor gemist.

Met de opkomst van steeds meer succesvolle sociale ondernemingen loopt de traditionele non-profit sector het risico verder af te brokkelen. De berichtgeving over ontslagen binnen onze welzijnssector houden voortdurend aan. En dat doet mij vreselijk veel pijn.

Een update van de eerder op deze pagina gepubliceerde reeks over mijn moeder. Op haar vijfenvijfstigste (acht jaar geleden) werd aan haar een foto getoond waarop te zien was dat een groot deel van haar cellen in de frontaalkwab was verdwenen: alzheimer/dementie.

Afgelopen week heb ik een geweldige film gezien genaamd The Wild One. Een klassieker uit 1953 met Marlon Brando. De film over rebelse motorrijders was in die tijd controversieel. De film maakte duidelijk dat er niet veel veranderd is sinds die tijd. Jongeren verkennen grenzen, zetten zich af tegen volwassenen en zijn op zoek naar nieuwe wegen om te communiceren en zich te uiten.

De kop is er af. We verlaten de fasen van oriënteren en visie vormen, dat hebben we nu wel gehad. Veel gelezen en geschreven, gesprekken gevoerd, bezoekjes afgelegd. Eigenlijk zijn we het heel erg eens allemaal over de kant die het op moet: vooral heel veel civil society en nog veel meer Eigen Kracht, en iets met frontlijn en ‘Er Op Af!’, de Generalist en de Regie bij de cliënt, beter samenwerken, ketencoördinatie en een flinke verschuiving van dure jeugdzorg naar lichte pedagogische ondersteuning. Ik overdrijf. Maar toch. De verwachtingen zijn hooggespannen.