Na de dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen en de beelden van Eindhoven, is de discussie over opvoeden weer losgebarsten. De media zijn er in alle soorten en maten opgedoken, vaak zonder enige nuance.

Als medewerker van een kennisinstituut houd ik me bijna dagelijks bezig met de vraag: wat werkt? Wat werkt in wijkgericht werken? Wat werkt in het versterken van eigen regie? Wat werkt in de samenwerking met familie? Ik ben groot voorstander van leren van elkaar, beproefde methoden en efficiënt werken. En toch…is dat alles?

Wat is de verantwoordelijkheid van professionals bij het signaleren van bijzonderheden bij het opvoeden en opgroeien van kinderen? En weten professionals signalen tijdig te herkennen en te onderkennen? Welke aarzelingen hebben professionals bij het signaleren?

ROM (Routine Outcome Monitoring) is een methode om de geleverde zorg inzichtelijk te maken, te evalueren en te verbeteren. Een middel om een zorginstelling te helpen de kwaliteit van de zorg op te schroeven. Een mooi streven waar niemand tegen kan zijn.

Ik tref hem met op een wat saai verjaardagsfeestje. We onttrekken ons aan het verplichte kringgesprek door op het balkon een sigaretje te roken. Al meer dan 30 jaar werkt Kees als ggz-therapeut in een grote stad met de categorie daklozen met een psychiatrische achtergrond. Hij beschrijft zijn doelgroep met humor en betrokkenheid.

De afgelopen jaren merk ik een chronische bezuinigingsdrift bij het Ministerie van Zorg. Was de bezuinigingsdrift van de notabelen in Den Haag in vroegere tijden een lichte aandoening wat met een gesprek met de patiënt op te lossen was, nu valt het op dat het schaven niet ophoudt en de hardhouten kaasplank is door de kaas al te zien.

De laatste tijd ontstaat er een tegenbeweging voor Triple P, Positief Pedagogisch Programma (een methode voor opvoedingsondersteuning voor ouders met kinderen van 0 tot 16 jaar). Verschillende kranten publiceerden kritische artikelen over met name de methode en de kosten ervan. Zo zou de methode teveel gebaseerd zijn op het principe van straffen en belonen, de methode zou te gestructureerd zijn en er is ook kritiek op de commercialisering en de hoge kosten van het programma.

In de tachtiger jaren keek ik elke week naar Medisch Centrum West. Hoewel ik al verpleegkundige was, vond ik deze serie – de voorloper van de hedendaagse soap - fantastisch. Ik zou er zo van in het ziekenhuis willen werken. Ik genoot van de avonturen van de verpleegkundigen, hoofdzuster Reinie en de dokters.

In 2012 zijn 105 wethouders gedwongen opgestapt. Dit blijkt uit een artikel in het magazine van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). Dit betekent concreet ongeveer twee wethouders per week die het veld moeten ruimen. Een ongeëvenaard aantal. Aan het vertrek van een wethouder ligt zelden een integriteitprobleem ten grondslag.

‘Wil je koffie?’, is vaak de eerste vraag als ik op huisbezoek ga. Gedurende mijn werkweek drink ik meer koffie dan ik normaal thuis doe. Samen koffie drinken is gezellig, het verbindt en mensen vinden het fijn als ze iets voor jou als hulpverlener kunnen doen. De relatie die je opbouwt wordt gelijkwaardiger.