Mijn gezin bestaat naast mijzelf uit drie heren. Alledrie zijn ze (ook) muzikant. Het gesprek aan tafel gaat veel over muziek. Laatst vergeleek onze oudste zoon de merites van de gitaarsoli van Carlos Santana met die van Joe Satriani. Die van Santana zijn veelal pentatonisch. Satriani doet dat ook, maar hij bedient zich daarnaast van andere toonladders, van ‘blue notes’ en ‘ghost notes’. De soli van Satriani zijn allemaal van te voren bedacht en verschillend. Terwijl Carlos Santana vaak ‘maar wat doet’ waardoor ze, hoewel virtuoos, bijna allemaal hetzelfde klinken.

Het ‘eigen kracht-virus’ houdt bijna heel Nederland inmiddels in haar greep. Natuurlijk is de eigen kracht van mensen iets waar je naar op zoek moet gaan als professional, maar dat is altijd al het doel van ons werk geweest: mensen ondersteunen en jezelf zo snel mogelijk overbodig maken. In de praktijk hebben we als welzijnswerkers te veel betutteld en onvoldoende gebruik gemaakt van de competenties van de mensen waar wij mee werken. Daar is iedereen het gelukkig wel over eens.

Het elektronisch patiëntendossier. Een onderwerp dat de gemoederen flink blijft bezig houden. Sinds begin dit jaar mogen huisarts en apotheek slechts patiëntgegevens beschikbaar stellen, indien de patiënt daar zelf expliciet toestemming voor heeft gegeven.

Op dit moment zijn alle gemeenten in Nederland druk doende met de komende transitie AWBZ (met jeugdzorg in het kielzog). Een uiterst complexe materie waar gemeenten in de toekomst hun draai in moeten zien te vinden. Daarbij is het niet zo maar het decentraliseren van taken naar lagere overheden. Zij ontvangen ook aanzienlijk minder budget. Er wordt gelijk bezuinigd. Het is allemaal vreselijk. Toch?

Afstemming tussen leerkracht, therapeut en ouders komt vaak in de knel als je kind extra ondersteuning nodig heeft of een complexe zorgvraag heeft. Ik heb de afgelopen jaren een hoop frustratie in blogs van me afgeschreven als er weer eens wat fout ging tussen het team hulpverleners, de school en onze wensen. We hadden werkelijk het gevoel dat we de regie kwijt waren over de zorg rondom ons kind.

Jonge zorgwerknemers hebben het zwaar: Na het werk heeft de Y-generatie (t/m 34 jaar) een hogere herstelbehoefte dan hun tien jaar oudere collega’s, zo blijkt uit onderzoek van onderzoeksbureau SKB . Zij lopen een verhoogd risico op burnout, ziekte of ongevallen. Werkgevers en werknemers moeten dit samen aanpakken, stelt Carolien Hamming, directeur van CSR Centrum voor stressmanagement

In een eerder blog over kwetsbare burgers geef ik aan veel moeite te hebben met de term ‘kwetsbare burgers’. We praten over kwetsbare burgers alsof het zoete broodjes zijn die soms wel heel erg makkelijk over de toonbank gaan.

Wat kun je als vrijwilligersorganisatie doen met het jaarsalaris van een bankdirecteur? Deze vraag speelde door mijn hoofd. Het lijkt een wat obligate vergelijking in een tijd waarin het grote zakkenvullen in de bankwereld op steeds meer volkswoede kan rekenen. Het maakt echter vooral duidelijk hoe hoog het rendement is van die andere sector die ondanks bezuinigingen, de inzet van honderden vrijwilligers ondersteunt.

Onlangs was ik bij een diner met gemeenten, waar we praatten over nieuwe manieren van communiceren met burgers. Tijdens een debat over de vraag of we straks allemaal zorgverlener worden ging het er weer over: we moeten weer met elkaar leren praten, van mens tot mens.

Burgerparticipatie, een vaak gehoorde term bij beleidsontwikkeling. Maar wat houdt het in? Bepalen professionals op hun tekentafel de inhoud van notities en mogen burgers achteraf reageren? Of worden de burgers van meet af aan betrokken bij de beleidsontwikkeling en mogen zij meedenken en praten over dilemma’s?