Naar aanleiding van mijn blog over de waarde van niet-formeel leren was ik onlangs uitgenodigd voor een netwerkbijeenkomst van de Vereniging Nederlandse Organisaties Vrijwilligerswerk (NOV), met vrijwilligersorganisaties die met of voor jongeren werken. Aan een van de tafels ontstond discussie over de grenzen aan de inzet van vrijwilligers. Wat kun en wil je vrijwilligers wel en niet laten doen?

Er heeft zich in Nederland een afschuwelijk drama voltrokken. De broertjes Ruben en Julian zijn na twee weken vermissing op zondag 19 mei in het Utrechtse Cothen dood aangetroffen. De verdwijning van de jongens heeft Nederland twee weken in de greep gehouden. In die weken sijpelden verschillende verhalen door in de media dat Jeugdzorginstellingen bekend waren met de jongens en de ouders. Moeder zou meermaals in het verleden hebben aangegeven dat ze haar ex niet vertrouwde.

De gemeente is vanaf 1 juli 2012 door de komst van de Wet Gemeentelijke Schuldhulpverlening, verantwoordelijk voor de schuldhulpverlening aan burgers. Zij hebben de keuze om de schuldhulpverlening zelf te doen of uit te besteden. Voor beide keuzes valt iets te zeggen, maar ik denk dat de gemeente dat best zelf kan.

Menig gemeente is in de weer met het vormen van wijk- of buurtteams. Wijk- en buurtteams worden breed gezien als de voor de hand liggende route naar ontzorging, ontmedicalisering, betere samenwerking en bezuiniging. Zo sprak de kop van de Volkskrant onlangs boekdelen: ‘geen pillen maar één regisseur’.

Werken met jongeren is een vak apart. Niet voor niets hebben wij in de organisatie een team dat zich alleen maar richt op jongeren van 18 tot 27 jaar. De jongerenwerkers zijn zelf relatief jong (onder de 30) en goed op de hoogte van alle wet- en regelgeving betreffende deze doelgroep.

Tjonge, wat een woede haalt minister Jet Bussemaker zich op de hals met haar uitspraak dat vrouwen economisch zelfstandig moeten worden. ‘Vrouwen mogen toch zeker zelf kiezen hoeveel ze willen werken?’, aldus een reactie op Twitter. Klopt, maar sinds ik zelf een werkende mama ben, merk ik dat Nederland daar nog helemaal niet op ingericht is.

Veel marketingkennis komt uit Amerika. Nu is dat op zijn Amerikaans vaak overweldigend en opdringerig, maar als je daardoor heen kijkt dan ontdek je waar die Amerikanen toch beter in zijn dan wij: emotie, emotie en emotie.

Het was 1976. In Amsterdam Noord verkeerde het jongerenwerk in een permanente staat van crisis. De hiërarchie onder straatgroepen uit de diverse buurten verlamde het werk, mede door slooppartijen in jongerencentra door rivaliserend groepen. Werkers raakten onderling verdeeld. Het werd tijd voor een ingrijpende transitie.

In een tijd waarin we langzamerhand beseffen dat problematiseren onze maatschappij niet vooruit helpt, is het concept Pedagogische Civil Society (PCS) gelanceerd. De bedenker van de term, Micha de Winter, is inmiddels zelf niet zo gelukkig met deze mond vol, maar het gedachtengoed achter het concept heeft een behoorlijke aanhang gekregen.

Een maatschappelijk werkster in het ziekenhuis wordt gevraagd om aanwezig te zijn bij een gesprek. Haar cliënt is opgeroepen en zal slecht nieuws krijgen. Ze spoedt zich naar de afdeling. De maatschappelijk werkster en haar cliënt zitten klaar maar vervolgens laat de arts, die het slechte nieuws moet brengen, op zich wachten. Na een uur is hij er eindelijk. De arts zit net of zijn telefoon gaat. Hij verlaat de gespreksruimte om te beantwoorden.