Eind mei was ik op een bewonersavond van een Vinexwijk in Den Haag. De bewonersorganisatie had mij uitgenodigd om een positief praatje te houden over de jeugd. Voor mij sprak een wethouder over gezond leven in Den Haag. Ook werd iets verteld over het CJG dat in de wijk te vinden is. Er waren zo’n veertig mensen. Bij navraag waren er vier wijkbewoners. De rest was leden van de bewonersorganisatie en professionals. Tja daarmee was het niet echt een bewonersavond.

‘Vrouwen moeten niet op de zak van hun man teren.’ De afgelopen weken stonden de kranten vol met reacties op deze oproep van minister Bussemaker. Het is niet meer vanzelfsprekend dat de overheid zonder meer financieel bijspringt. Volgens Bussemaker mag de overheid aan vrouwen vragen hun talenten optimaal in te zetten voor de maatschappij. Mannen blijven ook niet buiten schot. Ik kan mij vinden in de uitspraken van Bussemaker. Toch vind ik dat ze iets vergeet.

Geen moeilijker arbeidssector dan die van zorg en welzijn. Niet zozeer door de zwaarte of werkdruk van de professie, hoewel deze er door de huidige bezuinigingscultuur niet minder op worden. Nee, veeleer door de onafgebroken shifts in topics en paradigma’s, die tenminste één kenmerk gemeen hebben. Ze ontstaan in de systeemwereld van de sector en het bestuurapparaat.

Ik ben dagelijks bezig met het verbeteren van de zorg en hierbij schuw ik geen enkel middel. Workshops, lean trajecten, de nieuwste iPad toepassingen voor cliënten en behandelaren, portals, inspiratiesessies, noem maar op. Hierbij beweeg ik me dwars door organisaties heen, van management tot ‘de werkvloer’ want oplossingen komen er niet zonder het welbekende draagvlak.

Jij kent ze vast wel, de mensen die in een uitkeringssituaties zitten en maar wat graag aan het werk willen. Alleen een vaste baan binnen een organisatie is niet wat ze zoeken en wellicht niet wat bij hen past. Ze zetten graag hun talenten en ervaringen in om hun eigen boterham te verdienen: klein ondernemerschap.

De acceptatie van homoseksualiteit in Nederland is groot. En toch. De cijfers in het onlangs verschenen onderzoeksrapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau zijn minder rooskleurig naarmate het dichterbij komt. Zo vindt 94 procent dat homoseksuelen het leven moeten leiden dat zij willen. En als de docent van hun kind lesbisch of homo is, heeft 86 procent daar geen bezwaar tegen. Gaat het om een eigen dochter of zoon, dan vindt slechts 77 procent dat oké.

De ouderenzorg moet op de schop. Veel instellingen durven het roer niet fundamenteel om te gooien, maar niets doen is geen optie meer. Het water staat veel organisaties al aan de lippen. Er liggen genoeg kansen, betogen Evelien Verkade en Esther Nieuwenhuizen. De toekomst zit in het scheiden van wonen en zorg. En die is dichterbij dan we denken.

Wat is dat nu weer? Mij viel deze term op in een artikel dat onlangs in de Volkskrant stond. Het ging over samenwerking tussen gemeenten, maar gaat net zo goed op voor samenwerking tussen uitvoerende (jeugdzorg)organisaties. Het woord is - zo stond aangegeven - afkomstig van oud-minister Winsemius en staat voor: niet echt tegenstribbelen, maar ook weinig werkelijke, gezamenlijke actie.

Het begeleiden van jongeren is een vak apart. Elke dag opnieuw is het jongleren tussen vasthouden en loslaten. Vaak wordt het loslaten van jongeren als iets lastigs omschreven, maar wel iets wat heel belangrijk is om ze optimaal te laten groeien.

Acht jaar lang vierentwintig uur thuishulp per dag voor slechts 43.000 euro. Koop nu en bespaar 357.000 euro! Onwerkelijk? Niets is minder waar. Afgelopen week werd deze zorg door een nieuwe zorgaanbieder via Groupon aangeboden. Een nieuwe zorgaanbieder met ‘heel veel zorgzame types’ biedt 70 handelingen aan. Van het helpen met aan- en uittrekken van de jas, boodschappen doen, de telefoon aangeven of een wandeling maken. Nu wordt bezuinigd op de thuishulp en mensen steeds meer zelf moeten gaan bijbetalen voor zorg, is de kans groot dat steeds meer particuliere initiatieven ontstaan. De intrede van marketing en marketingcommunicatie in de zorg. Maar, hoe wenselijk is deze ontwikkeling?