Als ik wethouder was, zou ik slapeloze nachten hebben. Vooral als ik in een raadsvergadering met droge ogen zou moeten verkopen dat de transities rond zorg en welzijn er op gericht zijn om meer kwaliteit te genereren voor minder geld. Als raadslid zou ik meer dan ooit twijfelen aan de opdracht het college en de ambtenaren kritisch te toetsen op het te volgen beleid.

De meicirculaire 2013 is verspreid onder de gemeenten. Op 't nippertje, zoals verwacht, op de laatste dag van een koude en natte meimaand. Voor ambtenaren is de meicirculaire een begrip, een fenomeen waar ieder jaar weer reikhalzend naar wordt uitgezien. Ik heb zomaar het idee dat de meeste werkers in zorg en welzijn er nog nooit van gehoord hebben, en ook van het management weet ik het nog niet zo zeker.

In menig gemeente breekt men zich het hoofd over wat de generalist straks in huis moet hebben. De generalist brengt uw ambities immers in de praktijk en is daarmee de spil van de vernieuwing in het sociale domein.

Wanneer gaan jullie fuseren met Vilans het kennisinstituut voor de langdurige zorg? Een vraag die mij de laatste tijd regelmatig wordt gesteld. Begrijpelijk ook gezien de verdergaande decentralisaties in het sociaal domein, waarbij zorg en ondersteuning veel meer gaan overlappen en in elkaars verlengde komen te liggen. Maar is een fusie echt nodig?

Er zijn veel vragen waar we antwoord op kunnen geven of problemen waarbij we een helpende hand kunnen bieden. Maar regelmatig komen mensen met verkeerde verwachtingen bij het maatschappelijk werk. Ook vandaag kreeg ik een paar mensen in de spreekkamer die hoopten dat ik meer voor ze zou kunnen doen.

Het Saxion en de Metropol University zijn partnerorganisaties in het hbo en docenten van beide hogescholen geven over en weer gastcolleges over een diversiteit aan actuele maatschappelijke onderwerpen. Ik heb een gastcollege gegeven in Kopenhagen over de transities in verzorgingsstaten.

Hervormingen in de langdurige zorg zijn noodzakelijk, daar is iedereen het over eens. De wijze waarop, daar liggen de meningen nog uiteen. Eén van de uitgangspunten is dat ouderen langer zelfstandig thuis blijven wonen. En als zij hulp nodig hebben, dan wordt er allereerst gekeken naar het eigen sociale netwerk en het dichtbij organiseren van hulp. Kortom, eerst de zorgvraag proberen op te lossen via informele zorg, voordat formele zorg wordt ingeschakeld. Hierdoor wordt er dus ook meer van de kinderen verwacht. Maar, hoe denken de ouderen hier eigenlijk over? Staan zij wel open voor hulp van hun kinderen en het sociale netwerk?

Vorig jaar was ik gedurende een lange tijd mantelzorger. Niet alleen voor het zogenaamde kopje koffie of wandelingetje. Op de vraag ‘kunnen wij iets voor je doen?’, antwoordde ik consequent ja graag, kom de wc maar schoonmaken”. Bij fulltime werken is mantelzorgen behoorlijk pittig, maar ik was beslist niet zielig hoor. Veel erger is het voor degene die ziek is, want je zou toch maar afhankelijk zijn van al dan niet professionele hulp.

Als sociaal werker kom je met mensen in aanraking die vaak onder bijzondere omstandigheden vorm geven aan hun leven. In geen ander beroep kom je in aanraking met fraaiere ‘types’ en ‘portretten’ dan in het sociaal werk. Doorzetters en vechters, ritselaars en rommelkonten, vrolijke flierefluiters en grapjassen, hypochonders en levensgenieters. Mensen die bewondering oproepen en verbazen.

Bij het lezen van de biografie van Steve Jobs liet een gedachte mij niet los. Stel je toch eens voor als Steve de directeur/bestuurder van een welzijnsorganisatie zou zijn geweest. Wat zou hem opvallen? Wat zou hij anders doen?