Blog: Soms is het leven gewoon heel rauw

Het is bijna tijd om eten te maken als bij ons thuis de telefoon rinkelt. Mijn vader belt om zijn dagelijks wel en wee te bepraten. ‘Via een kennis kreeg ik de kans om een appartementje in de stad vlakbij te huren.’ Voor ons lijkt die grotere stad in combinatie met een kleiner huis en geen grote tuin een uitkomst. Misschien dat zijn gevoel van eenzaamheid dan iets minder wordt? Die kennis kent hij van de kunstkring. In een klein blok met appartementen woont zij met haar man en de rest is onderverdeeld in drie appartementen.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Marianne Jans is blogger bij Zorg+Welzijn

De vorige keer concludeerde Marianne in haar blog dat het verlenen van goede zorg niet betekent dat iemand geen doodswens meer kan hebben >>

Hij gaat niet op dit aanbod in. ‘Het woonoppervlak is klein, maar dat vind ik niet erg. Maar ik mag de hond niet meenemen en het gaat al per 1 juli dit jaar in.’ Het is hem te snel en zijn hond missen zal een te groot offer zijn. De hond helpt hem door zijn moeilijkste momenten van eenzaamheid heen. In dit telefoongesprek benoemt hij het niet, maar opzien tegen verandering, verhuizen, opnieuw beginnen: het speelt eveneens een grote rol om te blijven zitten waar hij zit.

Voordelen

De nieuwe plek heeft ook voordelen. Een invalidenparkeerplaats voor de deur. Wonen in het centrum van een kleine stad in plaats van een uithoek in een stil gedeelte van een groot dorp. En goedkoper qua huur in een blok met drie medebewoners. Maar hij doet het niet.

Genoeg

‘En ach, ik denk toch wel dat het volgend jaar genoeg is voor mij. Dan word ik 82 jaar. Dat is een mooie leeftijd.’ Ik schrik van de realiteit van deze kort uitgesproken zin. Tegelijkertijd geeft deze concrete uitspraak verbazing op het gezicht van mij en mijn partner als wij het er later over hebben. Mijn vader heeft namelijk nog een flink to-do-lijstje. Dat gaat hij nooit redden in ruim een jaar tijd.

Openheid

Openheid, realiteit en concrete plannen lijken in tegenspraak te staan met elkaar. Wat als hij echt zijn zinnen zet op eind 2019? Ik vind het best moeilijk om in deze openheid te praten met hem. Het is op sommige momenten behoorlijk confronterend. Maar ik wist van tevoren dat het moeilijk zou worden bij tijd en wijle. Eerlijk gezegd, ik kan ook niet anders dan deze openheid in te blijven gaan. Emoties horen bij openheid.

Rauw

Het leven is niet altijd lachen, gieren, brullen. Soms is het ook gewoon heel rauw. Punt. Belangrijk is het vooral hoe ik omga met deze momenten. Ik praat kort met mijn partner, ik praat met vriendinnen en ik krijg nog weleens reacties via social media. Allerlei gedachten gaan door mij heen terwijl ik met iets teveel kracht een winterwortel klein maak. Voor mijn gevoel ramt het mes met een vast ritme op de snijplank.

0
169
Marianne Jans
Marianne Jans (1962) heeft ooit de overstap gemaakt van chemisch analiste naar boekverkoopster. En haar ‘alfa-kant’ heeft het inmiddels behoorlijk overgenomen. ‘Met 50 jaar leeservaring, 27 jaar schrijfervaring, 12 jaar werken in een boekhandel en 15 jaar werken als boekrecensent kan ik wel zeggen dat schrijven en lezen mijn grootste passies zijn.’ Tel daarbij op dat ze uit een liberaal-rood nest komt, dan kun je concluderen dat Marianne met een open, kritische en geïnteresseerde blik op de wereld is opgevoed. Sinds een aantal jaren is Marianne actief bezig met het schrijven van blogs, begeleiden van amateurschrijvers en het corrigeren van teksten. Haar overige tijd besteedt ze aan jeu-de-boules, fotograferen, stamboomonderzoek en de camper. Met haar tachtigjarige vader spreekt Marianne regelmatig over het voltooid leven, een onderwerp dat voor hem steeds belangrijker wordt.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.