Blog: Ouders, je aandacht waard

Er verschenen in de afgelopen periode twee rapportages over klachten en meldingen binnen de Jeugdhulp. Uit beide rapportages blijkt dat ouders zich veelal niet gehoord voelen door professionals. Dit is een telkens terugkerende klacht. Tijd voor actie dus.
Jacqueline-Schilling-EPI.jpg

“ Ik ben veel dominante hulpverleners tegengekomen.” “…dit zijn de dingen die het zwaar maken, niet serieus genomen worden als ouder.” “Alsof je na al die jaren niet de specialist bent geworden in herkennen van signalen bij je kind…vertrouw ons aub!”

Klachten

Bovengenoemde zijn uitspraken van ouders die je vindt op Twitter. Ze bevestigen de cijfers van het Advies en klachtenbureau jeugdzorg (AKJ) . Het aantal klachten vertoont in 2016 een stijgende lijn ten opzichte van het jaar ervoor en de belangrijkste klacht, net als in 2015, betreft de bejegening van ouders en kinderen. Ook de Monitor Transitie Jeugd over het tweede kwartaal van 2016 laat ditzelfde beeld zien. De meeste meldingen gingen daar over “de manier waarop er met mij wordt gepraat”.

Vraaggericht werken

Hoe komt dat nu toch, deze telkens terugkerende klacht? Professionals willen toch graag goede hulp geven? Aansluiten bij de cliënt en vraaggericht werken. Dat is de basis van agogisch werk. Toch? Maar waarom lopen ouders dan toch zo vaak tegen een muur aan? Een muur van onbegrip, van oplossingen die niet de oplossingen van de ouders zijn, van superioriteit.

Partnerschap

Ouders kennen hun kind (van welke leeftijd dan ook) al vanaf de geboorte. Of eigenlijk zelfs al van voor de geboorte. Waarom dan niet meer aandacht voor een goede samenwerking met ouders?  Waarom niet optrekken als partners in het belang van het kind? Een partnerschap waarbij jouw vakdeskundigheid gekoppeld wordt aan de ervaringsdeskundigheid van de ouder. Zodat je met jouw oplossing niet het doel mist, namelijk bijdragen aan het welbevinden van het kind.

Prioriteitenlijst

Laten we deze klacht jaar na jaar terugkomen? Zal het lijstje klachten in 2017 weer hetzelfde zijn? Of gaan we er nu eens écht voor om dit van de agenda te krijgen? Een groot deel van het slagen van een hulpverleningstraject aan een kind hangt samen met de relatie van de sociaal professional met het kind, maar zeker ook van de relatie met de ouders. Je zou verwachten dat hier dus wel flink in wordt geïnvesteerd. Maar op de één of andere manier blijft dit toch telkens onderaan de prioriteitenlijst bungelen. Denken wij als sociaal professionals dat we dit wel in de vingers hebben? Dat bij- en nascholing in communicatie met ouders niet nodig is? Dan moeten we toch eens goed luisteren naar wat ouders daarvan vinden. Dus wees de komende tijd een tikje minder dominant, neem de ouders serieus en  geef vertrouwen.

DELEN
0
13
Jacqueline Schilling
Jacqueline Schilling (1965) is deskundig op het gebied van ouderschap.momenteel is zij werkzaam als begeleider van jonge moeders. In de afgelopen 30 jaar stond ouderschap centraal in het leven van Jacqueline. Zowel privé als in haar werk als hulpverlener. Als hulpverlener werkte ze in de verschillende uithoeken van het sociaal domein. Hier constateerde ze dat de contacten tussen professionals en ouders vaak moeizaam verlopen. In plaats van constructief samen te werken, komt men tegenover elkaar te staan. Met haar blogs wil ze bijdragen aan het tot stand komen en in stand houden van vruchtbare samenwerkingsrelaties tussen ouders en professionals. 'Dit is namelijk van groot belang voor het welbevinden van ouders, professionals en bovenal het kind', aldus Jacqueline.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.