Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties1

Blog: Eten in de zorg

Patty van Amsterdam
Patty van Amsterdam (1989) is sinds 2013 afgestudeerd Sociaal Pedagogisch Hulpverlener en ggz agoog. Zij begon met werken in de verstandelijk beperkten zorg, liep stage in de kinder- en jeugdpsychiatrie en is daarna gaan werken in de ggz als (woon)begeleider. Binnen de ggz heeft zij een hele diverse ervaring, van adolescenten met een eerste psychose tot ouderen in de langdurige zorg. Zij heeft zowel ambulant als klinisch in de ggz gewerkt. Op dit moment is Patty werkzaam als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg. Daarnaast is ze als trainingsacteur verbonden aan de Hogeschool Leiden.
Ik bedenk altijd als ik iets bij een cliënt doe: hoe zou ik het zelf vinden als ik op dat moment in zijn schoenen zou staan. Ook tijdens de avondmaaltijden vraag ik me dat af.

Vorige keer blogde Patty over weggelopen cliënten >>

Hard gekookte aardappelen en groente die net snot lijkt. Drie van de tien keer bestaat die groente uit doperwtjes met wortelen of een vage groente mix. Ik heb in de tijd dat ik werk slechts twee werkplekken gehad waarbij zelf gekookt werd mét cliënten.

Herstelgericht

Behalve dat het herstelgericht is, vergroot zelf koken de autonomie en kwaliteit van leven. Bewoners kunnen zelf kiezen wat ze willen koken. Waarom zou je een dame die al van jongs af aan aardappelen met groente en een stukje vlees eet, nu opeens couscous laten eten? Al kan een cliënt niet koken vanwege zijn beperking, men kan vaak wel kiezen, mee schillen, vlees omdraaien of misschien boodschappen doen. Met sommige cliënten kan dit natuurlijk niet vanwege de veiligheid van de cliënt of de omgeving. Dat is een goede rede. Gebrek aan tijd, personeel of geld vind ik persoonlijk geen goede reden. Natuurlijk stijgt de werkdruk als je ook nog eens moet koken terwijl je maar met twee man personeel op twintig cliënten staat, maar als je hier zelf geen tijd voor hebt, probeer dan eens te kijken of er wellicht een vrijwilliger is die dit kan doen.

Obsessief eten

Behalve de maaltijd zijn mij op het gebied van eten nog meer dingen opvallen in de psychiatrie. Ten eerste: de bewoners vinden het vaak geen probleem om uit hun maaltijdbak te eten. Op een bord of niet, maakt vaak niet uit. Hospitalisatie? Ik vind het net hondenbakken lijken. Ten tweede: obsessief eten van bewoners. Al krijgt men drie keer opgeschept, is het soms nog te weinig. Al is er een bak eten over, cliënten zijn toch bang te kort te komen.

Luxe

Mijn laatste punt: de hapjes. Deze worden zo obsessief gegeten als dat er koffie gedronken wordt. Hapjes zijn geen gewoonte. Als reden heb ik ooit te horen gekregen dat dit komt omdat men in de GGZ behandeld wordt en er niet woont. Kortom: cliënten krijgen de basis, maar geen luxe. Dit is niet verplicht of er is geen geld voor. Lijkt me sterk als een goedkope leverworst al voor 60 cent te koop is. Maar goed, dit kan ik nog enigszins begrijpen. Waar ik allergisch voor ben is het antwoord: “Men moet zelf kopen”. Natuurlijk, dat zou de mooiste situatie zijn. Herstelgericht, en als men dit kan ben ik zeker voorstander. Maar probleem bij gesloten afdelingen is vaak dat cliënten niet alleen de afdeling af mogen. Laat nou net de verpleging met te weinig man staan om met iedereen boodschappen te doen. Dan heb je ook nog  mensen die wel mogen, maar niet durven. Ook zij willen graag begeleiding mee. Het netwerk is een oplossing, maar helaas zijn er veel cliënten in de langdurige zorg die weinig netwerk hebben.

Gehandicaptenzorg

In de gehandicaptenzorg heb ik juist bijna altijd gekookt. Vaak niet met cliënten omdat dit niet mogelijk was, maar wel een lekkere maaltijd. Terwijl ook in de gehandicaptenzorg tijd te kort is, personeel te weinig en een krap budget. Waarom kan het daar wel? Het is misschien wat zwart-wit en overdreven geschreven, maar de GGZ in het algemeen kan wat mij betreft qua eten een voorbeeld nemen aan de gehandicaptenzorg.

Blendermaaltijden

Oké, op één ding na dan: die verschrikkelijke blendermaaltijden waarbij zowel je aardappelen, bietjes, appelmoes en slavink allemaal heerlijk door elkaar gehusseld worden en je geluk hebt als je toetje apart geserveerd wordt.

Patty van Amsterdam
Patty van Amsterdam (1989) is sinds 2013 afgestudeerd Sociaal Pedagogisch Hulpverlener en ggz agoog. Zij begon met werken in de verstandelijk beperkten zorg, liep stage in de kinder- en jeugdpsychiatrie en is daarna gaan werken in de ggz als (woon)begeleider. Binnen de ggz heeft zij een hele diverse ervaring, van adolescenten met een eerste psychose tot ouderen in de langdurige zorg. Zij heeft zowel ambulant als klinisch in de ggz gewerkt. Op dit moment is Patty werkzaam als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg. Daarnaast is ze als trainingsacteur verbonden aan de Hogeschool Leiden.

1 REACTIE

  1. hallo… ik ben nick van der pluijm ik ben 22 jaar oud en ik zit op amarant in tilburg dat is gehandicapten zorg aan licht en zwaar gehandicapten lts syndroom van down noem maar op.
    laatst kregen we op ons bord geschept [en dit wat ik ga zeggen gebeurd best vaak teminste op mijn groep] het was half 6 en dus tijd voor het eet moment dus dan komen ze ook met een dienkarretje en een schaal met rusty rondjes en een kleine schaal met groenten en een stuk vlees aangezet om ons te voorzien van eten [voorzien zeggen de groepsleiders hier zo, eten geven was beter geweest,maar goed] dan scheppen ze op en krijg je letterlijk 4 rusty rondjes 7 kleine stukjes brocolli en een stuk vlees voor iedereen [natuurlijk ook nog is door overbodigheid aan preciesie meer opscheppen dan bij de ander] en de rusty rondjes moet je je dan indenken dat dat van die aviko zakken zijn waar normaal ook de frituur rusty rondjes in zitten met die krokante laag
    en als ik dat dan op me bord geschep krijg zijn we uiteindelijk klaar met eten zo een 20 minuten later en dan krijgen we ons toetje daar doen we dan ook nog is 5 minuten over en dan krijgen we het rook moment en dan is het eet plus rookmomenr klaar na 25 minuten. maar dan wil ik het hebben over de volgende aspecten /
    1. het eten is echt erg weinig dat er maar letterlijk 4 rusty rondjes door de weeks in de avond op je bord worden geschept terwijl als ik dan bij mijn moeder zou zijn en daar rusty rondjes zou krijgen, zou weten dat ik na een bord vol zit is wel erg aanzienlijk slecht geregelt
    2.puur cullinair. het eten dus zo een 500 gram soep bijvoorbeeld kost 3 tot 5 euro voor een zak van puur cullinair gemaakte kippensoep wij bestellen hier eten per week van puur cullianair voor 16 personen en zijn dan voor een week eten meer dan 550 euro kwijt aan eten [dat weet ik dan weer omdat ik eten mocht bestellen] en het eten is echt verbijsterd vies vaak dan eet ik mijn eten erg langzaam op en drink ik extra veel water om het eten weg te spoelen omdat het echt niet lekker smaakt terwijl je zou denken dat het voor die prijs veel beter zou moeten
    3.praten tijdens eten. de groepsleiders vinden dat je best wat mag vragen tijdens het eten of wat mag zeggen tijdens het eetmoment maar ze willen het liefst stilte aan tafel dus stel je voor ik praat veel te veel volgens hun en niet amarant hun regels is het dat ik maar beter weer me mond moet houden want ik ben niet druk nee ik praat niet energiek maar ik praat gewoon teveel. dat is trouwens best prima maar goed… sarcasties gezien natuurlijk omdat ik het juist fijn vind en ik denk wel heel veel meer mensen in nederland of ergens anders dat als er juist veel word gesproken of gepraat of juist [dat heb ik nog liever] kei veel word gepraat er juist vaak bij leuke en normale gesprekken en een leuke motivatie komt en een goed spirit komt die mijn doet zeggen dat ik de volgende keer nog wel vaker zo wil praten met mensen maar nee hoor op amarant in tilburg word daar helaas heel anders naar gekeken

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.