‘Na de middelbare school besloot ik de kappersopleiding te doen. Ik was altijd met mijn haren bezig en de open dag sprak mij wel aan. De kappersopleiding was genieten. Daarna kwam ik al snel als dorps meisje in het grote Lelystad terecht. Ik ging aan de slag bij een fijne kapsalon waar ik me direct thuis voelde. Eerst één dag in de week, toen extra tijdens vakantie en na een tijdje kwam daar ook nog de zaterdag bij.

Toch begon het na een paar jaar te knagen. Ik dacht steeds vaker: wil ik dit mijn hele leven blijven doen? Ik voelde zelfs dat ik het misschien niet eens tot mijn dertigste zou volhouden. Dit aan mijn collega’s moeten vertellen vond ik erg lastig. Ik wilde hoe dan ook het jaar bij de salon afmaken en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Terwijl ik nog kapster was, begon ik me wel alvast te oriënteren op ander werk. Uiteindelijk kwam ik uit bij sociaal werk. In september begon ik aan de opleiding Sociaal Werker, die ik dus naast mijn werk als kapster volgde.’

Handig voordeel

‘Tijdens mijn studie merkte ik dat mijn ervaring als kapster enorm in mijn voordeel lag. Ook docenten gaven aan te zien dat ik veel ervaring had met het inschatten van situaties en het omgaan met mensen. Dat het dan ook één van de klanten van de kapsalon was die mij aan mijn werkplek hielp, was helemaal mooi. Ze werkte bij stichting Welzijn Lelystad en gaf aan dat ik een paar weken kon meelopen. Ik denk dat ik na twee weken al wist dat dit het helemaal was voor mij. Waarschijnlijk komt dat ook door Lelystad. Ik woon in een dorp en hou echt van de mensen, culturen en andere problematiek van een stad.’

Wegbezuinigd

‘Ik begon in het kinderwerk en organiseerde activiteiten in buurthuizen en wijken. Verzin het maar en we hebben het gedaan: koken, sporten, kampen organiseren. Vooral de zomerkampen met kinderen die normaal niet op vakantie konden zijn me altijd bijgebleven. Helaas werd het kinderwerk in 2015 wegbezuinigd. Mensen zien misschien een activiteit waarbij je koekjes bakt, maar daarachter zit zoveel meer. Kinderen leren samenwerken, omgaan met geld, sociale vaardigheden ontwikkelen en vooral een veilige plek waar ze gezien worden.’

Liefde voor taal

‘Binnen de organisatie stroomde ik door en ben ik inmiddels alweer elf jaar projectleider van de VoorleesExpress. Daar werf en begeleid ik vrijwilligers die twintig weken lang bij gezinnen thuis voorlezen en spelletjes doen met kinderen. Vaak hebben ouders zelf moeite met de Nederlandse taal of is er sprake van een taalachterstand in het gezin. Via de VoorleesExpress rolde ik ook het Huis voor Taal in. Dat is een plek waar mensen die moeite hebben met de Nederlandse taal terechtkunnen voor ondersteuning op een laagdrempelige manier. De diversiteit en het persoonlijke contact maken het werk nog steeds bijzonder.

Op dit moment werk ik veel binnen het vluchtelingenwerk en dat maakt mijn werk ontzettend afwisselend. Ik begeleid onder andere het Participatieverklaringstraject, een onderdeel van de inburgering waarbij nieuwkomers kennismaken met hoe de Nederlandse samenleving werkt. Dat kunnen vluchtelingen zijn, maar ook mensen die hierheen zijn gekomen voor werk of de liefde.’