Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties2

‘We moeten ophouden met doen alsof kinderen getikt zijn’

Jo Hermanns, emeritus hoogleraar Opvoedkunde, reageert op de ingreep van het kabinet in de jeugdzorg: ‘Iedere keer zien we dezelfde problemen in de jeugdzorg en iedere keer zien we dezelfde, niet helpende oplossing: weer een structuurwijziging. Het inhoudelijke verhaal, waar het probleem wezenlijk in zit, wordt niet aangepakt.’
Foto van meisje die hand tegen haar hoofd houdt
Foto: Picscout
Premium
Premium

Wil je dit artikel lezen?

Neem Zorgwelzijn.nl een week gratis op proef. Na een week stopt het abonnement automatisch.


  • Onbeperkt alle premium artikelen lezen
  • Online alle artikelen uit Zorg+Welzijn magazine lezen
  • Toegang tot meer dan 850 zinvolle dagbestedingsactiviteiten

Al abonnee? Log dan in

2 REACTIES

  1. Een combinatie van het artikel en de reactie van mijn voorganger is wat mij betreft een kloppend plaatje.
    Een maatschappelijke omslag in denken zal nodig zijn om het tij te keren van de stijgende vraag binnen de jeugdzorg.
    En om het maar dichtbij te houden; een betere wereld begint bij jezelf.
    Laten we weer leren lijden, omgaan met uitgestelde behoefte bevrediging en onze kinderen leren dat niet alles perfect en maakbaar is.

  2. Lees alle reacties
  3. Heel mooie analyse mijnheer Hermanns. Ik maakte het net als U allemaal mee: de bureaus jeugdzorg, onderwijsachterstanden, onderwijsvoorrang, onderwijskansen, passend onderwijs, brede scholen, operatie jong, de centra voor jeugd en gezin. De slotzin uit uw artikel stoort me bijzonder :”maar dat is niet wat de GGZ- en jeugdzorgprofessionals willen. Daar kijken ze zelfs op neer. Dus die zie je niet zo vaak in de gezinnen”. Dat was misschien in het verleden zo maar daar is echt verandering in gekomen: sociale netwerkversterking, transformatie, wrap around, JIM, normaliseren.. dat gebeurt echt. De mechanismen zijn veel complexer. Wat te denken van ouders die persé een diagnose willen voor hun kind; het zijn er echt velen met allerlei nieuwe problemen: naast AD(H)D, autisme, depressieve klachten hebben we nu ook hoogbegaafd, hoogsensitief, nieuwe tijdskind, beelddenkers?. Wat te denken van scholen die vastlopen en op diagnoses aandringen? Wat te denken van de huisartsen en jeugdartsen die rechtstreeks verwijzen? Wat te denken van systemen waarin professionals werken, waar perverse prikkels het ketendenken frustreren? Ik vind uw denkrichting verfrissend maar jammer dat U alleen de zorgprofessionals aanwijst!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.