Sandra is behoorlijk ongerust over een bewoonster in haar wijk. Tijdens een activiteit met wijkbewoners vertelde deze mevrouw dat ze niet meer wilde leven. Hiervan is ze erg geschrokken en ze weet niet goed wat ze hiermee aan moet.

Ik moet er niet aan denken dat mijn vader van het ene op het andere moment wegvalt. En uiteraard heb ik dat niet voor het zeggen, maar door de openheid tussen ons krijg ik wel de gelegenheid om er langzaam aan te wennen. Om zijn sterfelijkheid bij mij binnen te laten komen.

Wat moesten we met deze vrouw? Ze had een helder moment. Ze stond voor me en zei: ‘Patty, niemand wil mij hebben. En als ik zelfs mijn zoon aanvlieg… Laat me alsjeblieft doodgaan. Druk alsjeblieft een kussen op mijn gezicht, want euthanasie gaan ze toch nooit goed vinden.’ En dat klopt. Want mevrouw is niet toerekeningsvatbaar…

Sommige cliënten vergeet je nooit, zoals ik deze cliënt nooit zal vergeten. Meerdere keren kwamen we bij hem over de vloer om hem te helpen met douchen, aankleden, zijn steunkousen en medicatie. Een lieve, spraakzame en knuffelige man met een dosis humor. Wanneer we hem hielpen met zijn T-shirt aantrekken, gooide hij zijn armen tot bijna boven zijn hoofd en riep dan: ‘de duikplank!’. Vervolgens lachten we beiden.

‘Roze ouderen’ worden niet anders oud dan andere ouderen. Wel heeft deze groep met een aantal bijzonderheden te maken, omdat zij anders in het leven staan. Bijzonderheden waar hulpverleners van op de hoogte moeten zijn.