De laatste tijd ontstaat er een tegenbeweging voor Triple P, Positief Pedagogisch Programma (een methode voor opvoedingsondersteuning voor ouders met kinderen van 0 tot 16 jaar). Verschillende kranten publiceerden kritische artikelen over met name de methode en de kosten ervan. Zo zou de methode teveel gebaseerd zijn op het principe van straffen en belonen, de methode zou te gestructureerd zijn en er is ook kritiek op de commercialisering en de hoge kosten van het programma.

In 2012 zijn 105 wethouders gedwongen opgestapt. Dit blijkt uit een artikel in het magazine van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). Dit betekent concreet ongeveer twee wethouders per week die het veld moeten ruimen. Een ongeëvenaard aantal. Aan het vertrek van een wethouder ligt zelden een integriteitprobleem ten grondslag.

Eind vorig jaar was ik bij een Europese bijeenkomst van Eurodesk. Dit EU-programma informeert jongeren en de jeugdsector over mobiliteitsmogelijkheden voor jongeren in Europa, als stage, studie en vrijwilligerswerk. Twee dagen lang bespraken we hoe we jongeren en de professionals in de jeugdsector beter kunnen informeren. In elke inbreng en elke presentatie kwamen ze voorbij. De young people. Wij willen hen bereiken, zij zijn onze belangrijkste doelgroep, zij zijn het bestaansrecht van deze mobiliteitsprogramma’s. Maar na een halve dag begon het me te duizelen. Want, wie zijn toch die young people?

Ik heb een tijdje terug de documentaire ‘Rauwer’ bekeken, waarin de 15 jarige Tom Watkins en zijn moeder ons een kijkje bieden in hun leven en de keuzes die zij maken. Verschillende instellingen maakten hun ernstige zorgen over Tom’s ontwikkelingskansen kenbaar. Deze situatie heeft me aan het denken gezet.